شمارهٔ ۵۱۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی درد و حسرت عاشقانه است. شاعر به بخت و تقدیر گله می‌کند که او را از محبوبش دور کرده و نمی‌تواند در جمع خاصی حضور یابد. او درباره‌ی ناامیدی‌اش از یافتن محبوبش و خطراتی که از جانب رقیبان احساس می‌کند، سخن می‌گوید. همچنین، اشاره‌ای به نارضایتی از زندگی زاهدان و صفای دل رندان دارد. شاعر در نهایت نسبت به عشق و زیبایی محبوبش اشتیاق نشان می‌دهد و از این که عشقش برایش عذابی شده است، شکایت می‌کند.
چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاصبر آستان ارادت نهم سر اخلاص
هوش مصنوعی: وقتی که شانس و بخت به من اجازه نمیدهد که به محفل خاصی دعوت شوم، به نشانه ارادت و صداقت، سر خود را به سمت درگاه شما فرو میآورم.
دعای مردن خود می کنم مگر یابمز دوری تو و نزدیکی رقیب خلاص
هوش مصنوعی: من دعا میکنم که بمیرم تا از درد دوریات و نزدیکی رقیب نجات پیدا کنم.
تو را ز قتل اسیر کمند خویش چه بیمشکار پیشه ندارد ز صید خوف قصاص
هوش مصنوعی: تو از اینکه به دام من افتادهای نگران نباش، زیرا شکارچی از گرفتن قربانیاش هیچ ترسی ندارد.
به جست و جوی تو در خون نشستم مردم چشمدر آرزوی گهر غوطه می خورد غواص
هوش مصنوعی: در پی یافتن تو، در دمی سرشار از حسرت نشستم و مردم چشمانشان را به انتظار گوهری ارزشمند باز کردهاند. غواصان در عمق دریا برای یافتن آن در تلاشند.
صفای مشرب رندان ز زاهدان مطلبعوام را چه تمتع ز ذوق و حال خواص
هوش مصنوعی: رندان از روحیهای خوش و سرشار برخوردارند و این حالت را از زاهدان نمیگیرند. مردم عادی چه چیزی از لذت و حال خاصی که رندان تجربه میکنند، میدانند؟
نیافت صفوت صوفی به حیله صاحب زرقنشد به صنعت قلاب زر ناب رصاص
هوش مصنوعی: صفای یک صوفی را نمیتوان با ترفندهای شخصی که فقط به دنبال ظواهر است، به دست آورد. دستاوردهای واقعی و ارزشمند را نمیتوان با ساختن چیزهای مصنوعی یا زرق و برق فریبنده به دست آورد.
ز شوق ماه رخش ناله بس مکن جامیکزین سرود شود زهره بر فلک رقاص
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت چهرهات، زیاد ناله و زاری نکن، ای جام! زیرا از این شادی و سرور، ستارههای آسمان هم به رقص درآمدهاند.