شمارهٔ ۵۲۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلدادگی سروده شده است. شاعر از احساسات عمیق و آشفته‌اش نسبت به محبوب سخن می‌گوید و می‌گوید که چگونه عشق او موجب بیماری روحی‌اش شده است. او از محبوب می‌خواهد که او را درمان کند، چرا که عشقش با تمام وجو دشوار است. شاعر همچنین به زیبایی محبوب و تأثیر آن بر روح و جانش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که در مواجهه با درد و غم عشق، به او رحم کند. در نهایت، او به جستجوی یک عشق واقعی و خالص اشاره می‌کند و از روابط تقلبی و ریاکارانه دوری می‌جوید.
چون تو در شهر مهی از من دلداده چه لایقکه نباشم به سر کوی تو آشفته و عاشق
هوش مصنوعی: وقتی تو در این شهر محبوبی، من که عاشق توام، چه مناسب است که بیخبر و آشفته در کوی تو نباشم.
آن که با روی نکو داد تو را پایه عذراچه عجب گر دهد از عشق مرا منصب وامق
هوش مصنوعی: این فردی که با چهره زیبا به تو احترام گذاشته، چه عجیب است اگر از عشق من، مقام و مرتبهای به من ببخشد.
گو طبیبم ز غم عشق تو پرهیز مفرماکه مزاج من بیمار به عشق است موافق
هوش مصنوعی: بیا، از عشق تو مرا دور نکن، زیرا من در عشق بیمار هستم و حال و احوالم به عشق تو مناسب است.
دل و جان بسته زلفت به رخت مهر چه ورزمعشق را شرط نخستین چه بود ترک علایق
هوش مصنوعی: دل و جانم به زلف تو گره خورده است، در عشق تو چه جنگ و جدل کنم. شرط اول عشق چه بوده است که از وابستگیها دور شوم؟
جیب جان هر سحری می درم از مهر جمالتنیست جز صبح درین قصه مرا شاهد صادق
هوش مصنوعی: در دل هر سحر، عشق تو همچون راز و عطری تازه میجوشد و تنها روشنایی صبح است که در این داستان، شاهد حقیقی و راستین محبت تو به من است.
گشتم از عشق تو بیمار گذر کن به سر منکین مرض را نتوان یافت طبیبی چو تو حاذق
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو به شدت بیمار شدهام. از کنار من بگذر، چون این بیماری را هیچ پزشکی مانند تو نمیتواند درمان کند.
جامی از صدق وفا دل به نگاری ده و بگسلز حریفان ریایی و رفیقان منافق
هوش مصنوعی: یک فنجان پر از صداقت و وفا به معشوق بده و از رفیقان دروغین و ظاهر سازان جدا شو.