شمارهٔ ۵۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به lament و حسرتی که بر فراق محبوب خود دارد، می‌پردازد. او از شتربانی می‌خواهد که بارش را حمل نکند؛ زیرا نتوانسته سفر را آغاز کند و راه عشق برایش دشوار شده است. شاعر از عدم تمایل به سفر بدون محبوبش ابراز ناتوانی می‌کند و دلش به یاد او بی‌تاب است. او با باد شبانگاهی صحبت می‌کند تا پیغامش را به محبوب برساند و از او می‌خواهد که از رنج‌ها و غم‌هایش آگاه شود. در نهایت، شاعر از درد و آلام ناشی از فراق محبوبش خبر می‌دهد و دلش می‌خواهد او را در این سفر همراهی کند.
شتربانا مبند امروز محملمرا باری چنین مپسند بر دل
هوش مصنوعی: ای شترران، امروز بار مرا به محمل نبند، زیرا این بار را بر دل نمیپسندم.
نمی شاید کنون بار سفر بستکه شد راه از سرشک عاشقان گل
هوش مصنوعی: حالا دیگر نمیتوان سفر را آغاز کرد، چون عشق و دلدادگی به گلها با اشک و احساسات عاشقانه گره خورده است.
نه پای رفتن و نه رای بودنمبادا کار کس زین گونه مشکل
هوش مصنوعی: نه قدرت رفتن دارم و نه تصمیمی برای ماندن، پس نگذار کار کسی اینگونه دشوار شود.
حبیبی راحل والقلب هایمو روحی ذاهب والدمع سایل
هوش مصنوعی: عزیزم، تو آرامش قلبم و روح من هستی، و اشکهایم بیوقفه جاری هستند.
تن از همراهی او ماند محرومولی جان می رود منزل به منزل
هوش مصنوعی: بدن از حضور او بیبهره مانده، اما روح همچنان در حال سفر از یک مکان به مکان دیگر است.
الا ای باد شبگیری گذر کنعلی تلک المنازل والمراحل
هوش مصنوعی: ای باد شبانه، لطفاً بگذر از آن منازل و مرحلهها.
بگو با دلبر محمل نشینمکه ای نوشین لب شیرین شمایل
هوش مصنوعی: بگو که با محبوبم در میان نعمتها و خوشیها نشستم، ای زیبای با لبهای شیرین و دلنشین.
ز رنج ره مبادت هیچ آسیببه کامت هر چه خواهی باد حاصل
هوش مصنوعی: از درد و زحمت در مسیر زندگی دچار آسیب نشوید، هر چه میخواهید به دست خواهید آورد.
سحرگه چون شود عزم رحیلتمباش از ناله شبگیر غافل
هوش مصنوعی: صبح که میشود و زمان سفر شما فرامیرسد، غافل از نالههای شبانه نباشید.
بیا کز درد و غم هستم فتادهبه خاک و خون چو مرغ نیم بسمل
هوش مصنوعی: بیا تا با همدیگر از درد و غمهایی که دارم سخن بگوییم. من به حالت بیحالی و ضعف افتادهام، درست مثل پرندهای که هنوز به طور کامل صدمه ندیده، اما در حال احتضار است.
تو می نوشی به طرف دشت و جامیبه کنج محنت و غم زهر قاتل
هوش مصنوعی: تو در دشت زندگی میکنی و در عین حال در گوشهای از دل از غم و رنج مینوشی که همچون زهر کشنده است.