شمارهٔ ۶۰۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق غریب و عاشقانه شاعر به معشوقش است. او از دور و بدون درخواست، به زیبایی چهره محبوبش دل بسته است و احساس شوق و آتش درونش افزایش یافته است. شاعر به یاد لب‌های خوش‌رنگ معشوقش غش می‌کند و از غم دوری او می‌گوید. گرچه به وصال او نرسیده، ولی عشق و جاذبه محبوب در او عمیق و پایدار است. او همچنین به ناامیدی در دسترسی به خوشی‌ها و زیبایی‌ها اشاره می‌کند، در حالی که خود را در تجملات ظاهری و مالی نمی‌بیند. در نهایت، شاعر از زیبایی‌های درونی زندگی و ارزش‌های معنوی بیشتر از مادیات سخن می‌گوید.
من غایبانه عاشق آن روی مهوشمبی منت نظر به خیالی ازو خوشم
هوش مصنوعی: من به طور پنهانی عاشق آن چهره زیبا هستم و بدون هیچ انتظار و خواهشی، از دیدن یک خیال خوش از او لذت میبرم.
شد شوق تو فزون به تماشای سرو و گلبالا گرفت ازین خس و خاشاک آتشم
هوش مصنوعی: علاقه و اشتیاق به زیبایی‌های تو، مانند زیبایی سرو و گل، در من اوج گرفته و از این دنیای ناچیز و بیارزش دور شدم.
غش می کنم به یاد لب لعل دلکشتاز جام دور می نرسد باده بی غشم
هوش مصنوعی: به یاد لب زیبای محبوبم دلم غش میرود، اما از دور بودن بادهای که من بدون عشق نوشیدهام، خبری نمیرسد.
وصلت به هیچ نقش میسر نشد مراصد بار چهره گرچه به خون شد منقشم
هوش مصنوعی: به هیچ شکلی نتوانستم به وصال تو دست یابم، حتی اگر صد بار چهرهام به خون آغشته شود.
چشم امل به چشمه کوثر چرا نهماز جام نیم خورد تو گر جرعه ای چشم
هوش مصنوعی: چرا باید منتظر خوشی و نعمتهای بزرگ باشم در حالی که خودم نمیتوانم از کمترین نعمتها بهرهمند شوم؟ اگر حتی یک جرعه از چشمه کوثر به من برسد، کافی است.
جامی ز زر و گوهر اگر جیب من تهی ستحاشا که فکر بیهده دارد مشوشم
هوش مصنوعی: اگرچه جیب من خالی است و از زر و جواهر بیبهرهام، اما هیچگاه فکر بیهودهای در سر ندارم که مرا نگران کند.
این بس مرا که شد صدف در شاهوارگوش زمانه از گهر نظم دلکشم
هوش مصنوعی: این برای من کافی است که مانند یک صدف، زیبایی‌های دلانگیزم را در گوش زمانه پنهان کردهام.