شمارهٔ ۶۰۳

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دیوانگی و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به کودکی پری‌پیکر اشاره می‌کند که موجب درد و رنجش شده و با خود در جنگ است. او از شادی و لذت‌های دنیا می‌خواهد که دور شود چون دلش پر از غم است. عاشق نمی‌خواهد جز روز قیامت که از دلش رنج می‌آید، چیزی دیگر بخواهد. شاعر نشان می‌دهد که در عین رنگ‌پریده و اشک‌هایش، همچنان در عشق یکرنگ است و از وجود غم و دوباره زنده شدنش خوشحال است. او به زاهدان نصیحت می‌کند که به او پند ندهند زیرا عشقش او را بدنام کرده و او از این بدنامی نیز رنج نمی‌برد.