شمارهٔ ۶۰۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و درد و دل شاعر نسبت به معشوقی است که او را ترک کرده. شاعر به یاد زیبایی معشوق و دلشکستگی خود از جدایی او می‌افتد و در تنگنای عاطفی خود از این که نتوانسته او را ببیند، ابراز ناتوانی می‌کند. او از شدت درد و غم ناشی از دوری معشوق خواستار مرگ می‌شود و می‌خواهد رنج‌هایش را به زبان بیاورد. در کل، شعر به تصویر کشیدن احساسات عاشقانه و آسیب‌پذیری شاعر در برابر عشق و جدایی اشاره دارد.
ای که دیدی رخ آن دلبر پیمان شکنمیا رسیدی به سر کوی بت سیمتنم
هوش مصنوعی: ای کسی که زیبایی آن دلبر بیوفا را دیدی یا به کوچهی معشوقهام رسیدی.
چه شود گر بگذاری که به صدگونه نیازچشم تو بوسه زنم در قدمت سرفکنم
هوش مصنوعی: چه اشکالی دارد اگر اجازه بدهی در برابر تو به طرق مختلف ابراز نیاز کنم و به احترام تو سر فرود آورم و بوسهای نثار تو کنم؟
گر مرا زهره آن نیست که بینم رخ اوباری آن چشم که بیند رخ او بوسه زنم
هوش مصنوعی: اگر من قدرت دیدن چهرهاش را نداشته باشم، حداقل آن چشمی که او را میبیند را میبوسم.
ور به کویش نتوانم که برم ره باریسر بر آن پای که آنجا رسد ایثار کنم
هوش مصنوعی: اگر نتوانم به کوی تو بروم، با تمام وجودم آمادهام تا جانم را فدای پای آن کسی کنم که به آنجا میرسد.
روزم از شب بتر و شب بتر از روز بودهیچ دشمن به چنین روز مبادا که منم
هوش مصنوعی: روز من از شب بدتر بود و شب هم از روز بدتر. هیچ دشمنی را به چنین روزی نمیبخشم که من در این وضعیت هستم.
ای اجل زودتر شربت مرگی بچشانتا به کی خون جگر نوشم و جان چند کنم
هوش مصنوعی: ای مرگ، هرچه زودتر مرا به کام خود بکش، زیرا دیگر نمیتوانم این مقدار رنج و سختی را تحمل کنم و مدت بیشتری زنده بمانم.
جامیا بس که کنم درد دل خونین شرحجای آن دارد اگر خون بچکد از سخنم
هوش مصنوعی: بسیار غمگین و پر از درد هستم و اگر بخواهم درباره احساساتم صحبت کنم، باید جوری بیان کنم که اگر حتی از سخنانم خون بریزد، باز هم جای آن دارد.