شمارهٔ ۶۱۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساس عمیق عاشقانه و دلتنگی شاعر در ایام عید است. شاعر از عشق خود سخن می‌گوید و اینکه بدون معشوق هیچ لذتی از زندگی نمی‌برد. او به قربانی شدن برای عشقش اشاره کرده و می‌گوید بی‌معشوق، عید برایش معنایی ندارد و هر شادی او را به غم تبدیل می‌کند. در نهایت، شاعر عید را با وجود نبودن معشوق خجسته نمی‌داند و فقط از فقدان او رنج می‌برد.
می رسد عید و کشته آنمکه کند غمزه تو قربانم
هوش مصنوعی: عید نزدیک میشود و من از عشق و زیبایی تو، جانم را فدای تو میکنم.
تیغ از کشتنم دریغ مدارکه برآمد درین هوس جانم
هوش مصنوعی: لطفاً در کشتن من تردید نکن، زیرا جانم به خاطر همین آرزو در خطر است.
قتل عشاق را چه حاجت تیغروی بنما که جان برافشانم
هوش مصنوعی: در عشق، نیازی به نشان دادن تیزی شمشیر نیست؛ زیرا من به خاطر عشق و دلباختگی خود، جانم را فدای تو میکنم.
هیچ با زندگی نمی ماندبی تو روزی که زنده می مانم
هوش مصنوعی: بدون تو هیچ چیزی در زندگی برایم باقی نمیماند، حتی روزهایی که زنده هستم.
عید خود خوانمت ولی از عیدهمه خندان من از تو گریانم
هوش مصنوعی: عید را برای خود جشن میگیرم، اما در حالی که همه شاد هستند، من به خاطر تو ناراحتم.
مژده عید و وعده عیدیهمه بی تو وعید می دانم
هوش مصنوعی: خبر عید و وعده هدایایی که میدهند را من با تو نمیدانم و بدون تو، همهی این وعدهها برایم بیمعنی است.
جامی آن رخ ندید و عید گذشتعید او را خجسته چون خوانم
هوش مصنوعی: جامی به او روی نیاورد و عید سپری شد، اکنون چگونه میتوانم عید او را شاداب و خوشبخت خطاب کنم؟