شمارهٔ ۶۲۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر است که از دوری یار رنج می‌برد و به خاطر گناهان خود شرمنده است. او به رغم تلاش‌هایش برای نزدیکی به یار، نمی‌تواند از لبان او بوسه‌ای بگیرد و این موضوع برایش تلخ است. شاعر از احساس ضعف و حقارت خود در مقابل رقیبان سخن می‌گوید و می‌گوید که او به نسبت سگان و بندگان، خود را در مرتبه پایین‌تری می‌بیند. او با وجود این، لذت غم یار را بر شادی‌های دنیا ترجیح می‌دهد. همچنین، حتی اگر از نظر ظاهری چیزی نفی داشته باشد، احساس خود را بسیار ارزشمند می‌داند و بر ارزش سخنانش تأکید می‌کند.
مانده ام از یار دور و زنده امزین گنه تا زنده ام شرمنده ام
هوش مصنوعی: من از دوری محبوبم در عذابم و با اینکه هنوز زندهام، این گناه مرا آزار می‌دهد و باعث خجالت من است.
برنیارم کند ازان لب بوسه ایگرچه عمری در طلب جان کنده ام
هوش مصنوعی: هرچند که مدت زیادی به دنبال عشق و احساسات بودهام، اما قادر نیستم از آن لب بوسه‌ای بگیرم.
برده ام لاغر تنی پیش رقیباستخوانی پیش سگ افکنده ام
هوش مصنوعی: من یک برده لاغر و ضعیف دارم که آن را پیش رقیب خود گذاشتهام و استخوانی را هم پیش سگ انداختهام.
بندگان داری سگان هم نیز و منبندگان را سگ سگان را بنده ام
هوش مصنوعی: تو بندگانی داری و حتی سگان هم زیر نظر تو هستند. اما من برای بندگان تو، مانند سگی نسبت به سگان تو هستم.
تا چشیدم لذت غم های توآید از شادی عالم خنده ام
هوش مصنوعی: وقتی طعم غمهای تو را چشیدم، از شادی‌های دنیا دیگر برایم خندهای نمانده است.
ز اطلسی شاهی اگر عورم چه عارخلعت من بس لباس ژنده ام
هوش مصنوعی: اگر از شاه اطلسی هم بد باشم، برایم مهم نیست؛ چون لباس کهنهام ارزش بیشتری از جامهی پادشاهی دارد.
گفته جامی نمی ارزد به هیچهر چه می گویی بدان ارزنده ام
هوش مصنوعی: هر چه بگویی و هر چه بگذرانی، ارزش آن به اندازه جامی نیست که میگویی. من خودم برای تو ارزش بیشتری دارم.