شمارهٔ ۶۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق و غمناک خود را بیان می‌کند. او هر شب از دل غمگینش با عشقی آتشین به یاد محبوبش به آسمان می‌نگرد و آرزو می‌کند که از خاکی که بر سرش ریخته، برخیزد. او با تصاویری از گل و لاله، بیان می‌کند که بدون محبوبش، زندگی‌اش خالی و بی‌معنی است. شاعر به تقدیر و بخت خود اشاره می‌کند و حسرت می‌خورد که نمی‌تواند از زنجیر مشکلاتش رهایی یابد. همچنین، او از درد و رنج ناشی از عشق می‌گوید و شکایت می‌کند که چطور می‌تواند دلش را از اثرات تیر محبت پاک کند. در نهایت، شاعر از وضعیت غمگین و خطرناک خویش با امید به روزهای بهتر صحبت می‌کند.
هر شب دم گرم از دل غمناک برآرموز تف جگر دود ز افلاک برآرم
هوش مصنوعی: هر شب با دلی غمگین و پر از درد، از دل خود ناراحتیهایم را بیرون میآورم و از جگر داغم، بخاری به آسمان میفرستمت.
تا کی ز غمت خاک به سر ریزم ازان روزاندیشه همی کن که سر از خاک برآرم
هوش مصنوعی: چه مدت باید از ناراحتی تو بر سر خاک بریزم؟ باید از آن روز فکر کنم که دوباره از زمین برخواهم خواست.
بی روی تو با لاله و گل چون رهم از آهبر شعله چه سان راه ز خاشاک برآرم
هوش مصنوعی: بدون حضور تو، در میان گلها و لالهها، چطور میتوانم از غم و اندوه خود برآیم و از میان خاکستر و زبالهها، زندگی و راهی نو بیابم؟
در گردن بخت ار بودم طوق سعادتروزی سر از آن حلقه فتراک برآرم
هوش مصنوعی: اگر بخت با من یار باشد، روزی به جایی میرسم که از زنجیرهای تقدیر آزاد میشوم.
آلوده به خون تیر تو حیف است ندانمکش زین دل ناپاک چه سان پاک برآرم
هوش مصنوعی: خون تیر تو بر دل من نشسته و حیف است که ندانم چه کسی این دل ناپاک را آغشته به خون کرده و چگونه میتوانم آن را پاک کنم.
صد جای بسوزد لبم از بوسه پیکانچون تیر تو را از جگر چاک برآرم
هوش مصنوعی: لبم از بوسههای پیکان مانند تیر آسیب میبیند، چون تو را از دلِ آسیبدیدهام برآوردهام.
جامی صفتم غرق غم ار یار شود بخترخت خود ازین موج خطرناک برآرم
هوش مصنوعی: اگر یار من به این حالت غمگین شود، من هم غرق در غم میشوم. اما اگر بخت به من یاری کند، از این وضعیت سخت و خطرناک نجات مییابم.