شمارهٔ ۶۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس عمیق تلخی و تنهایی خود اشاره می‌کند. او در حالی که در جمع می‌نوشد و از نغمه رباب لذت می‌برد، به این واقعیت پی می‌برد که بی‌لب معشوقش هیچ شرابی نمی‌تواند او را تسکین دهد. او از عشق و درد ناشی از دوری معشوق می‌گوید و به تشنگی عمیق خود اشاره می‌کند، به گونه‌ای که حتی اگر شراب بنوشد، هنوز هم حس خالی بودن و درد در دلش باقی است. او از وعده‌های توخالی عذاب می‌کشد و نتیجه می‌گیرد که زندگی بدون حضور معشوق، چیزی جز تلخی و زهر نیست.
دهی شراب که بر نغمه رباب خورمچو من خراب ربابم چرا شراب خورم
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر در حال نوشیدن شراب هستم و لذت میبرم، به خاطر اصالت و زیبایی نغمه رباب است. با این حال، او خود را خراب و بیحال میداند و از خود میپرسد چرا باید شراب بنوشم، حال آنکه در این حال و روز قرار دارم. به عبارت دیگر، نغمه دلانگیز رباب او را به عالم خوشی می‌برد، اما در عین حال، وضعیت خراب و ناگوار او را یادآوری می‌کند.
دهم به تشنه لبان کاسه شراب و دهانکنم ز گوش و می از کاسه رباب خورم
هوش مصنوعی: به تشنههایی که لب ندارند، شیشهای از شراب میدهم و مینوشم، بهگونهای که صدای ساز را هم در گوشم دارم.
سفال دردی مستان عشق ازان می بهکه از خم فلک و جام آفتاب خورم
هوش مصنوعی: مستی و عشق برای من از خاک و سفال بهتر است، چرا که من از کاخی که آسمان برایم فراهم کرده و جامی که نور خورشید به من میدهد، مینوشم.
مرا چه حاجت بزم کسان چنین که مدامز خون دیده شراب و ز دل کباب خورم
هوش مصنوعی: من چه نیازی به مهمانی افرادی دارم که همیشه از درد و رنج من بهرهبرداری میکنند و من همواره از اشکهایم شراب و از اندوهم سوخت میخورم؟
ز وعده تو چه حاصل که تشنگی نبردبه جای آب فریبی که از سراب خورم
هوش مصنوعی: از وعده‌های تو چه فایدهای دارد، وقتی که من به جای آب، فریب یک سراب را میخورم و تشنهام باقی میماند؟
مگو که می برهاند تو را ز تلخی هجرکه بی لب تو نه می بلکه زهر ناب خورم
هوش مصنوعی: نگو که عاشقیت تو مرا از تلخی جدایی نجات میدهد، چون بدون لبهای تو، من نه خوشی میچشم و نه تلخی، بلکه فقط زهر خالص را مینوشم.
ز بس که تشنه لبم بی لب تو چون جامیشراب را چو به دستم فتد چو آب خورم
هوش مصنوعی: به خاطر عطش شدیدم، وقتی تو کنارم نیستی، هرگاه جام شرابی به دستم برسد، مانند آب آن را مینوشم.