شمارهٔ ۶۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جستجوی معشوق خود می‌پردازد و از ناامیدی و سردرگمی‌اش سخن می‌گوید. او نمی‌داند نام زیبای معشوقش چه چیزی است و به دنبال نشانه‌هایی از او در دل خود می‌گردد. با وجود این که از او سوالات زیادی دارد، وقتی به او می‌رسد، نمی‌داند از کجا شروع کند. شاعر به تخیل پرنده‌ای اشاره می‌کند که از گل می‌سازد و به دنبال آن است که پیامی به سمت معشوقش بفرستد. او به عاشقانه‌های بی‌خبر از معشوق و کاهش امید به رسیدن به او اشاره می‌کند و در نهایت به زیبایی مستانه معشوق و وصف عشقش می‌پردازد.
نام آن ماه ندانم ز که نامش پرسمدر دلم ساخت مقام از که مقامش پرسم
هوش مصنوعی: نمیدانم این ماه که در دل دارم، نامش چیست و اگر بخواهم از کسی بپرسم، از چه کسی سوال کنم؟ چون قلبم به خاطر او جایگاهی ویژه یافته، نمیدانم از چه کسی باید دربارهی مقامش بپرسم.
صد سخن بر سر راهش کنم اندیشه ولیچون رسد هیچ ندانم ز کدامش پرسم
هوش مصنوعی: با خودم بارها درباره او فکر میکنم و افکار زیادی در سر دارم، اما زمانی که به او میرسم، نمیدانم از کجا شروع کنم و چه چیزی بپرسم.
از گلم ساز یکی مرغ خدا را که پرمسوی مرغان و ره گوشه بامش پرسم
هوش مصنوعی: از گلی برای خدا پرنده‌ای بسازم تا پرش را به سوی دیگر پرندگان بفرستم و از او بخواهم که راهی را به من نشان دهد تا به گوشه بام بروم.
می برد پرسش و پیغام منش پیک صباای خوش آن روز که بی پیک و پیامش پرسم
هوش مصنوعی: در روزی خوش، که بدون پیام و پیامآور، بتوانم از احوال محبوبم بپرسم و از او خبر بگیرم.
هرگز آن سرو به سویم نخرامید به لطفروم از سرو چمن لطف خرامش پرسم
هوش مصنوعی: هرگز آن سرو زیبا به سمتم نرفت؛ اما به واسطهی مهر و محبت، از اوضاع چمن میپرسم که چطور است و آیا هم آن سرو به نرمش و زیباییاش ادامه میدهد یا نه.
ره بدان دانه خال ار نبرم کاش دهددست کز حال دل مانده به دامش پرسم
هوش مصنوعی: اگر نتوانم دانه خال را از راه ببرم، کاش که دستی از او بخواهد تا از حال دلم که در دامش مانده باخبر شوم.
کند آغاز سخن زان لب میگون جامیمن مخمور چو وصف می و جامش پرسم
هوش مصنوعی: صحبت را از آن لبان خوش رنگ آغاز میکنم و چون لیوانم پر از شراب است، سوالاتی درباره شراب و لیوانش میپرسم.