شمارهٔ ۶۷۰ - جامی

شبها که داغ فرقت آن ماه می کشمتا روز ناله می کنم و آه می کشم

زان مه نمی کنم گله کین محنت و بلااز بخت تیره و دل گمراه می کشم

شبهای خویش را که ز زلفش سیاه شداز رویش انتظار سحرگاه می کشم

تا تاج شد به فرق سرم گرد دامنشدامن ز تخت و منزلت و جاه می کشم

جان می برم به تحفه گدایان دوست رانقد حقیر در نظر شاه می کشم

از عاشقی نصیب من این شد که روز و شبجور رقیب و طعنه بدخواه می کشم

جامی چو کاه شد تنم از ضعف و من هنوزکوه غمش به قوت این کاه می کشم