شمارهٔ ۷۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های معشوقش اشاره می‌کند و عشق و اشتیاق خود را به تصویر می‌کشد. او برای توصیف چهره‌ی معشوق از تشبیهات زیبا استفاده می‌کند و بیان می‌دارد که چگونه در حضور او از حیرت و شوق حرفی برای گفتن ندارد. شاعر همچنین به موضوعاتی چون قهر معشوق، لذت‌های ممنوعه مانند شراب، و هویت خود به عنوان عاشق در کوی معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، او به تجربه‌ی خوشایند و خاصی که در کنار معشوق دارد، می‌پردازد و می‌گوید که فقط می‌تواند به حال و هوای می و جام بپردازد.
به عارض تو ز ماه تمام چون گویمبه لعل تو ز می لاله فام چون گویم
هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبای تو همچون ماه روشن است، و لبهای تو به رنگ لعل و شمع مانند، زیبا و دلانگیزند.
لبت گهی که درآید به شکرافشانیحدیث طوطی شیرین کلام چون گویم
هوش مصنوعی: وقتی لبهای تو به خنده باز میشود و سخن می‌گوید، مانند طوطی شیرینزبان، چه بگویم!
خوش آن زمان که تو را بینم و ز حیرانیچنان شوم که ندانم سلام چون گویم
هوش مصنوعی: خوشحالم وقتی تو را میبینم و چنان متعجب میشوم که نمیدانم چطور باید سلام کنم.
جفای تو همه وقتی رسد نمی دانمکه شکر این کرم مستدام چون گویم
هوش مصنوعی: رنج و سختیهای ناشی از بیمحلی تو هر لحظه بر من میرسد، اما نمیدانم چگونه باید سپاسگزار این محبت همیشگیات باشم.
شراب را که بر هر جا حرام می داننداگر ز دست تو باشد حرام چون گویم
هوش مصنوعی: هر جا که مردم شراب را ممنوع میدانند، اگر شراب از دستان تو بیاید، چگونه میتوانم آن را حرام بشمارم؟
گدای کوی تو گویم چو نام من پرسندچو این خجسته لقب هست نام چون گویم
هوش مصنوعی: وقتی از من دربارهی نامم بپرسند، میگویم که من گدای کوی تو هستم، زیرا این عنوان خوشایند و ارزشمندی است.
چو جامی از هوست می پرست شد با اوبه جز حکایت صهبا و جام چون گویم
هوش مصنوعی: وقتی که جامی پر از عشق مینوشم، در کنار آن فقط داستان شرابی خوشطعم و لطیف را میتوانم بگویم.