شمارهٔ ۷۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از جدایی و دوری می‌گوید. او احساس می‌کند که با ترک شهر و رفتن به صحرا، به نوعی به عشق و شوقش نزدیک‌تر می‌شود. او می‌خواهد هر جا که شب می‌شود، چادری در دل زمین برپا کند. شاعر در تشبیه به اسبی که از عشق زینش سر می‌کشد، از کشش و جذبه عشق به معشوق سخن می‌گوید. همچنین، او آرزوی وصال و نزدیکی به خدا را دارد و از دوری از او گله می‌کند. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که حتی کمترین بندگان هم یاد و نام خدا را فراموش نمی‌کنند.
ترک شهر آشوب من زینسان که شد صحرانشینخواهم از شوقش به صحرا رو نهادن بعد ازین
هوش مصنوعی: من از این که در شهر آشوب زندگی کنم، دلزده و خسته شدهام. حالا که او به دشت و صحرا رفته، به خاطر عشقش، تصمیم دارم به دشت بروم و بعد از این به آنجا بشتابم.
هر کجا منزل کند شب گر تواند زآسمانمه زند بهر نزولش خیمه بر روی زمین
هوش مصنوعی: هر جا که شب فرود آید، اگر بتواند، ماه از آسمان برای نازل شدنش چادر و خیمهای بر زمین برپا می‌کند.
توسن عقلم که از عشق بتان سر می کشدعشوه آن شهسوار آخر کشیدش زیر زین
هوش مصنوعی: عقل من که در عشق معشوقان به شدت میجوشد، در نهایت تحت تأثیر زیباییهای آن دلبر قرار گرفت و زیر کنترل او قرار گرفت.
آن سپاهی را نبینم جز به لشکرگاه حشرگر چنین آرد سپاه هجر بر جانم کمین
هوش مصنوعی: من هیچ سپاهی را نمیبینم جز در میدان حشر، چرا که اگر جمعیت فراق بر جانم کمین کند، به همین شکل به جمعیتم حمله خواهد کرد.
زارم از دوری خدا را ای که سویش می رویچشم خود می بخشمت بستان و از دورش ببین
هوش مصنوعی: از دوری خدا بسیار ناراحتم، ای کسی که به سوی او میروی. اگر امکانش باشد، به من نگاه کن و از فاصله دوریاش ببین.
کحل دولت خواهی از میل سعادت دیده راخاکی از پایش بجو خاشاکی از راهش بچین
هوش مصنوعی: اگر به دنبال خوشبختی و موفقیت هستی، باید از موانع و مشکلات پیش روی خود بگذری و آنها را برطرف کنی تا بتوانی به آرزوهایت برسی.
کمترین بندگان جامی به یادش داد جانهیچ کس یادش نداد از بندگان کمترین
هوش مصنوعی: کمترین بندگان، جامی را به یادش بخشیدند، اما هیچ کس به یادش نیاورد که جان هیچ کس چه ارزشی دارد.