شمارهٔ ۷۸۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره ناامیدی و اشتیاق عاشقانه است. شاعر احساس می‌کند که هرچه تلاش کند، نمی‌تواند به معشوقش نزدیک شود یا توجه او را جلب کند. او از درد و شوق درونی خود می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که غم و غصه‌اش را نمی‌توان با چیزهای کوچک مقایسه کرد. همچنین، دیدن چهره معشوق را لذت‌بخش می‌داند، اما از این می‌ترسد که این لحظات نادر باشد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که تمامی ناله‌ها و فریادهایش تنها به درگاه معشوق خود است.
یافتن پیش تو راهی نتوانسویت از دور نگاهی نتوان
هوش مصنوعی: دیدن تو از دور هم ممکن نیست و هیچ راهی برای نزدیک شدن به تو پیدا نمیشود.
آه کز آتش تو سوخت دلموز دل سوخته آهی نتوان
هوش مصنوعی: ای کاش آتش عشق تو، دل مرا بسوزاند، اما از دل سوختهام نمیتوانم آه بکشدم.
غم دل را مکن از چهره قیاسکوه را وزن به کاهی نتوان
هوش مصنوعی: غم و اندوه قلبت را با چهرهات نشان نده، چرا که نمی‌توان وزن کوه را با کاهی سنجید.
با تو از سرو چمن چون گویمنسبت گل به گیاهی نتوان
هوش مصنوعی: من نمیدانم چگونه زیبایی تو را با درختان و گلها مقایسه کنم، زیرا هیچ چیزی نمی‌تواند به اندازه تو زیبایی داشته باشد.
دیدن روی تو گه گه چه خوش استناخوش آن ست که گاهی نتوان
هوش مصنوعی: دیدن روی تو هر از گاهی خوشایند است، اما ناخوشایند این است که گاهی نتوانم این خوشی را تجربه کنم.
ناله ام جز به سر کوی تو نیستداد جز بر در شاهی نتوان
هوش مصنوعی: ناله و فریاد من فقط در نزدیکی توست و نمیتوانم از کسی دیگر شکایت کنم.
دوش جامی به خیال رخ توگفت شعری که به ماهی نتوان
هوش مصنوعی: دیشب جامی در خیال چهرهات شعر زیبایی گفت که هیچچیز دیگری نمی‌تواند مانند آن باشد.