شمارهٔ ۸۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و درد ناشی از عشق پرداخته است. شاعر به وصف سرو زیبایی می‌پردازد که همه را شاد کرده، اما خود در غم و اندوه است. او از معشوق می‌گوید که با کرم و بزرگواری‌اش، دل او را خسته کرده است. شاعر احساس می‌کند که عشق و محبت او بر دلش اثر گذاشته و در عین حال حس می‌کند که از حریم عشق محروم است. او به شدت تحت تأثیر غم عشق است و این سوز درونی را همچنان حس می‌کند، حتی اگر عذابش پایان نگیرد. نهایتاً، شاعر بیان می‌کند که زندگی بدون عشق معشوقش بی‌معناست.
آن سرو که شادند جهانی به غم اوهر سو که خرامد سر ما و قدم او
هوش مصنوعی: آن درخت زیبا و خوشنواز که همه جا به خاطر ناراحتیاش غمگین هستند، هر جا که میرود، سرما و قدمش را به همراه دارد.
باشد ستم از یار کرم شکر که بگذشتدر حق من خسته دل از حد کرم او
هوش مصنوعی: اگرچه یار من دور از انصاف است و به من ستم می‌کند، اما من از لطف و بزرگی او گذشتهام و صبر کردهام، چون دل شکستهام نمیتواند بیشتر از این تحمل کند.
بر لوح دلم صورت خط تو رقم زدآن کس که روا نیست خطا بر قلم او
هوش مصنوعی: آن کسی که هرگز در نوشتن اشتباه نمیکند، تصویری از خط تو را بر دل من نقش کرد.
آه ار نکشم سوز درون هست که آتشآخر نشود گرچه نشیند علم او
هوش مصنوعی: اگر آهی نکشم، آتش درونم همچنان وجود دارد و هرگز خاموش نخواهد شد، هرچند که او خود را از نظر علمی نشان ندهد.
هر دم رسدم زخمی ازان غمزه بی رحمشرمنده ام از مرحمت دمبدم او
هوش مصنوعی: هر لحظه دلی از غمزهی بیرحم او میآزارم، و هر بار بخاطر لطف و مهربانی او شرمنده میشوم.
بیت الحرم ماست درش چند نشینیممحروم ز احرام حریم حرم او
هوش مصنوعی: ما در خانه کعبه هستیم، اما چه زمانی میتوانیم در آن وارد شویم؟ ما از احرام و حریم این مکان مقدس محروم هستیم.
جامی ز غم عشق تو گر مرد غمی نیستپیداست چه خیزد ز وجود عدم او
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر درد عشق تو بمیرد، غمی ندارد. زیرا از وجود او چیزی به نمایش درنخواهد آمد.