شمارهٔ ۸۵۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از سختی‌ها و دردهای ناشی از عشق و مشکلات ارتباط با معشوق صحبت می‌کند. او از ظلم و آزارهایی که در حق او می‌شود شکایت دارد و احساس می‌کند که زندگی‌اش تحت تأثیر این مشکلات قرار گرفته است. شاعر به دوری از معشوق و عدم تحمل دردهای آن اشاره می‌کند و به نوعی می‌خواهد بگوید که قلبش همچون سنگی سخت شده است. او به تشبیه‌های زیبا از طبیعت و احساسات منفی و مثبت می‌پردازد، از جمله اینکه او مانند ابر بهاری است و معشوق به مانند گل خندان. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که حتی اگر ظاهراً همه چیز خوب باشد، دل زنده‌ای نمی‌تواند از دل و دلقی ژنده به دست آید.
میفکن به روز دگر قتل بندهکه روز دگر را که مرده که زنده
هوش مصنوعی: به فردا فکر نکن و برایم دردسر درست نکن، چون فردا برای کسی که مرده و زنده اهمیت ندارد.
بود حق بنده ز تیغ تو زخمیخدا را مکن ظلم در حق بنده
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه بنده تو زخمی شده، حق خدا را رعایت کن و در حق او ظلم نکن.
نبودم پسندیده صحبت توبه دیداری از دور کردم بسنده
هوش مصنوعی: من به صحبتهای تو علاقهمند نبودم و از دور با ملاقات کردن بسنده کردم.
ز چاک گریبان تن نازک تومرا چاک در دامن جان فکنده
هوش مصنوعی: از پارگی گریبان ظریف تو، من نیز در دل خود پارگیای ایجاد کردهام.
دل سخت چون سنگ شیرین چه آگهز جانی که فرهاد در کوه کنده
هوش مصنوعی: دل محکم و سخت مانند سنگ، چه دانشی از روح و حسی که فرهاد در هنگام کندن کوه به آن دست یافته است.
من ابر بهارم تو گلبرگ خندانمرا کار گریه تو را خوی خنده
هوش مصنوعی: من مانند ابر بهاری هستم که تو گلبرگ شادی من هستی؛ اگر من در حال گریه باشم، طبیعی است که تو هم باید بخندی.
چه دوزی به هم دلق صد پاره جامینیابی دل زنده از دلق ژنده
هوش مصنوعی: هرچه لباسهای پاره و کهنه را به هم بدوزی، دل زنده‌ای از این لباسهای خراب به دست نمیآوری.