شمارهٔ ۸۵۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف حال و احوال خود می‌پردازد که در آن میان جمعی نشسته‌اند و به زیبایی معشوق می‌نگرند. او از حسرت و ناراحتی خود می‌گوید، زیرا طاقت دیدن معشوق را ندارد و در عذاب است. شاعر آرزو دارد که همچون غلامان به معشوق خدمت کند و هر جا که برود، او را همراهی کند. او از غم و ماتمی که در دل دارد سخن می‌گوید و به مظلومیت خود اشاره می‌کند. همچنین، به بی‌خوابی ناشی از عشق اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که همچون ستاره‌ها از او بپرسد. در نهایت، شاعر از درد و رنجی که از معشوق می‌کشد می‌گوید و بیان می‌کند که حتی با یک زخم از معشوق، آماده است جان بدهد.