شمارهٔ ۹۰۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت بی‌نظیر محبوبی است که شاعر از آن سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که محبوب مانند ماهی درخشان و ستودنی است و زیبایی‌اش روز به روز بیشتر می‌شود. شاعر بر این نکته تأکید دارد که هیچ انسانی نمی‌تواند به این درجه از لطافت و زیبایی دست یابد. همچنین، محبت و وفا در خوی محبوب وجود دارد، اما در حق شاعر رفتار بی‌رحمانه‌ای دارد. او نسبت به محبوب احساس حقارت می‌کند و به او می‌گوید که باید بر سر او سایه افکند، زیرا بعد از سختی‌ها به وصال او دست یافته است. در نهایت، شاعر از محبوب می‌خواهد که او را از نفاق پاک کند، چرا که به جمع دوستانی دست یافته که در می‌خانه و خوشی زندگی می‌کنند.
رخ برافروخته ای ماه منور شده ایقد برافراخته ای رشک صنوبر شده ای
هوش مصنوعی: چهرهات درخشان و زیباست، مانند ماهی که نور پخش می‌کند. قامتت راست و بلند است و به قد یک درخت صنوبر، باوقار و خوشتراش جلوه میکنی.
در نکویی رخ تو روز به روز افزون استدی نکو بودی و امروز نکوتر شده ای
هوش مصنوعی: هر روز زیبایی چهرهات بیشتر می‌شود، دیروز خوب بودی و امروز حتی بهتر شدهای.
نیست حد بشر این حسن و لطافت که تو راستروح قدسی که بدین شکل مصور شده ای
هوش مصنوعی: حسن و زیبایی تو حد و مرزی برای بشریت ندارد، زیرا روحی مقدس در این شکل زیبا تجلی یافته است.
خوی تو با همه عشاق وفا و کرم استدر حق ما چه جفا جوی و ستمگر شده ای
هوش مصنوعی: تو با همه عاشقان مهربان و وفاداری، اما با ما به بیرحمی و ظلم رفتار میکنی.
پیش بالای تو پستند همه سرو قدانجای آن دارد اگر بر همه سرور شده ای
هوش مصنوعی: همه سروقدان و زیبایان در مقابل شمایی که بالایید، حقیر و پست به نظر میرسند. اگر شما بر همه سرور شدهاید، جایی برای آنها نیست.
اندکی سایه فکن بر سرم ای دولت وصلکه پس از محنت بسیار میسر شده ای
هوش مصنوعی: ای خوش شانسی، کمی بر سرم سایه انداز که بعد از سختیهای زیاد به دست آمدهای.
جامی از حرف ریا پاک بشو لوح ضمیردو سه روزی که حریف می و ساغر شده ای
هوش مصنوعی: بگو که از حرف و دروغ دوری کن و به پاکی دل بپرداز، زیرا مدتی است که در کنار دوستان و در حال نوشیدن شراب هستی.