شمارهٔ ۹۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده با محبوب خود گفتگو می‌کند و از احساساتش می‌گوید. او از درد و رنج‌هایی که به خاطر عشقش متحمل شده، سخن می‌گوید. محبوب در پاسخ به او، به او یادآوری می‌کند که لیاقت آنچه می‌خواهد را ندارد و به نوعی او را به خودشناسی دعوت می‌کند. گوینده همچنین از باران درد و دل شکستگی‌اش می‌گوید، ولی محبوب بر این نکته تأکید می‌کند که اگر او شایسته شادی و راحتی بود، این درد را احساس نمی‌کرد. نهایی‌ترین پیام شعر بر این نکته است که گوینده هنوز به درک واقعی خود و شرایطش نرسیده و توانایی پذیرش رازهای عمیق عشق را ندارد.
گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نییگفت دم درکش که تو شایسته این دم نیی
هوش مصنوعی: به او گفتم که تو به اندازه لعل گرانبها و روحافزای مسیحایی ارزش داری. او پاسخ داد که دم زدن تو در این زمینه مناسب نیست و لیاقتش را نداری.
گفتم از دامت رهایی یابد آخر مرغ دلگفت گویا واقف این جعد خم در خم نیی
هوش مصنوعی: به کسی گفتم که بالاخره دل من از دام تو رهایی پیدا خواهد کرد، اما دل من پاسخ داد که تو نمیدانی این جذابیت و پیچیدگی تو چقدر مرا در خود گرفتار کرده است.
چند نالم گفتم از دست تو در عالم چو نیگفت رو می نال پندارم تو در عالم نیی
هوش مصنوعی: چندین بار از دست تو در دنیا شکایت کردم، اما حالا مثل نی میگویم که گویی تو در این دنیا وجود نداری.
گفتمش می بارد از ابر غمت باران دردگفت چون سبزه ازان باران چرا خرم نیی
هوش مصنوعی: به او گفتم که از ابر غم، بارانی از درد میبارد. او پاسخ داد که چرا من مانند سبزه از این باران خرم و شاداب نیستم؟
گفتمش دل چاک شد پیکان مدار از وی دریغگفت با زخمی چنان درخورد این مرهم نیی
هوش مصنوعی: به او گفتم که دل من شکسته شده و تو در آن تیر نزن. اما او با تأملی پاسخ داد که به چنین زخم عمیق، مرهمی نیست.
گفتم ار شادم نسازی باری از غم کم مکنگفت اگر انصاف باشد لایق غم هم نیی
هوش مصنوعی: به او گفتم اگر مرا شاد نکنی، لااقل از غم من کم نکن. او پاسخ داد که اگر انصاف داشته باشی، تو اصلاً لیاقت غم را هم نداری.
گفتم آن راز دهان با محرمان نه در میانگفت رو جامی که تو این راز را محرم نیی
هوش مصنوعی: گفتم این راز را با کسانی که قابل اعتمادند در میان بگذارم، اما گفتند: این راز را برای کسی که به آن آگاهی ندارد، فاش نکن.