شمارهٔ ۹۱۶

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش نسیم صبح می‌پردازد که روح و زندگی را به ارمغان می‌آورد. شاعر از نسیم می‌خواهد که به کوی دوست (محبوب) عبور کند و در صورتی که مجالی پیدا کرد، حال او را به زبان بیاورد. او بیان می‌کند که ضعف خود را چون مویش به نسیم نشان می‌دهد و از او می‌خواهد تا با پایش، ناله و تضرع او را به زمین بزند. همچنین، به نسیم سفارش می‌کند که حالش را به جشن و طرب منتقل کند و از چشم‌هایش نامه‌ای پر از اشک و درد را بگوید. در ادامه، شاعر به دعا و خواسته‌هایش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که جواهر سخن را از دل حقیقت‌ها به دست می‌آورد.