شمارهٔ ۹۲۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و وابستگی عمیق خود به محبوب سخن می‌گوید. او خود را مرید و پیرو محبوب می‌داند و به شدت تحت تاثیر زیبایی و دلفریبی او قرار دارد. شاعر از آتش عشق و درد و رنجی که به خاطر این احساسات متحمل شده، صحبت می‌کند و از کینه و خشونت محبوب شگفت‌زده است. او در نهایت به ناامیدی و احساس نداشتن امید از دیدن محبوب اشاره می‌کند و حسرت می‌خورد که بدون دیدار محبوب، تلاش‌هایش بی‌فایده است. در کل، شعر حاوی عواطف عمیق عاشقانه و تضاد بین عشق و ناامیدی است.
مرید توام زان که جان را مرادیالیک استنادی علیک اعتمادی
هوش مصنوعی: من پیرو تو هستم زیرا که جانم به تو وابسته است و به تو اتکا دارم.
عجب دلفروزی عجب خانه سوزیکه صد خان و مان را به آتش نهادی
هوش مصنوعی: چه زیبایی و شوری در دل و چه آتشسوزی که تو خانهها و دلهای بسیاری را به شعله کشیدی.
عجب کینه جویی عجب تندخوییکه جان دادم از عشق و دادم ندادی
هوش مصنوعی: عجب است که چقدر کینهتوز و تندخو هستی که من برای عشق جانم را فدای تو کردم، اما تو در پاسخ از من چیزی نمیگویی.
به داد تو نازم وداد تو ورزمکه سلطان دادی و شاه ودادی
هوش مصنوعی: من به فداکاری و لطف تو افتخار میکنم، زیرا تو هم فرمانروایی بخشیدی و هم بزرگی را عطا کردی.
چو در کعبه رویت نبینم چه حاصلز طی بیابان و قطع بوادی
هوش مصنوعی: اگر نتوانم روی تو را در کعبه ببینم، چه فایدهای دارد که از بیابانها عبور کنم و درهها را پشت سر بگذارم؟
جمال تو نادیده جان داد جامیزهی ناامیدی زهی نامرادی
هوش مصنوعی: زیبایی تو باعث شد که جانم فدای تو شود، در حالی که من در ناامیدی و بیپناهی به سر میبرم.