شمارهٔ ۹۹۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و عاطفه شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از درگیری و تضاد در چشم‌های معشوقش سخن می‌گوید و اشاره به این دارد که دلش به خاطر دلبستگی‌اش به او آسیب دیده است. او زیبایی‌های معشوق، از جمله زلف و چهره‌اش را می‌ستاید و می‌گوید که در دل او طرفدارانی دارد، در حالی که او تنها در غم معشوق می‌افتد. همچنین، شاعر به زیبایی لحظات وصال می‌پردازد و از بوسه‌های وعده داده شده یاد می‌کند. در انتها، احساس تنهایی و غم عاشق را بیان می‌کند که در میان عاشقان بسیاری، به تنهایی در غم خود گرفتار است.
ای دو چشمت در ستیز و کین یکیدل یکی تاراج کرده دین یکی
هوش مصنوعی: ای چشم‌های تو در حال جنگ و خصومتاند؛ یکی قلب من را میگیرد و دیگری دین و اعتقادم را به نابودی میکشاند.
زلف و خالت را نمودم جان و دلآن یکی بربود از من این یکی
هوش مصنوعی: من زیبایی‌های تو را به جان و دل خود تقدیم کردم، یکی از این زیباییها مرا مجذوب کرد و دیگری مرا از خود بیخود ساخت.
سوی هر غمخواره داری صد نظرمردم از غم جانب من بین یکی
هوش مصنوعی: به هر مشکلی که پیش میآید، مردم توجهی به آن دارند و برای آن تعبیری دارند، اما در مورد غم من تنها یک نگاه کافی است.
خواب خوش باشد شب وصل ار بودعاشق و معشوق را بالین یکی
هوش مصنوعی: اگر عاشق و معشوق بر سر یک بستر باشند، خواب خوشی خواهند داشت و شب وصال برای آنها خوشایند خواهد بود.
زان همه بوسه که دادی وعده امکن حواله با لب شیرین یکی
هوش مصنوعی: از تمام بوسههایی که به من دادی، حالا وعدهام را با لبهای شیرین یکی دیگر بکن.
نافه گردد خوشه چین خرمنتگر گشاید زلفت از صد چین یکی
هوش مصنوعی: اگر زلف تو از میان صد چین باز شود، خوشهچین خوش بخت میشود و نغمهها به گوش میرسد.
عاشق مسکین بسی داری و نیستهمچو جامی زان همه مسکین یکی
هوش مصنوعی: بسیاری از عاشقان بیچاره را میشناسی، اما از میان آنها فقط یک نفر است که مانند جامی خاص و منحصر به فرد است.