شمارهٔ ۹۹۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف حال دل خویش و تجربه‌های عاشقانه می‌پردازد. او به زاهد مغرور یادآوری می‌کند که عشق و دردهای آن را نمی‌تواند درک کند. شاعر به بی‌خوابیش در شب اشاره می‌کند و از ناله‌های عاشقانه باکاری سخن می‌گوید. او همچنین به پرواز فاخته‌ها و غم مرغان گرفتار اشاره می‌کند و در نهایت به تفاوت میان هشیاری و مستی و لذت عشق و دیدار می‌پردازد. به طور کلی، این شعر تصویری از عواطف عمیق و پیچیدگی‌های عشق و درک آن را ارائه می‌دهد.
آسوده دلا حال دل زار چه دانیخوان خواری عشاق جگرخوار چه دانی
هوش مصنوعی: ای دل آرام باش! تو چه میدانی از حال دل زار؟ و از درد و رنج عاشقانی که با دل سوزان زندگی میکنند، چه خبری داری؟
شب تا به سحر خفته به خلوتگه نازیبی خوابی این دیده بیدار چه دانی
هوش مصنوعی: شب تا صبح خوابیدهام در جایی ساکت و دلبرانه، اما تو نمیدانی که این چشم بیدار چقدر بیقرار است.
هرگز نخلیده به کف پای تو خاریآزردگی سینه افگار چه دانی
هوش مصنوعی: هرگز در زیر پای تو، خارانی که دل را آزار میدهند، وجود ندارد؛ تو چه میدانی؟
ای فاخته پروازکنان بر سر سرویدرددل مرغان گرفتار چه دانی
هوش مصنوعی: ای کبوتر، تو که بر روی درختی بلند پرواز میکنی، چه میدانی از غم و دلنوشتههای پرندگان اسیر؟
کار دل رندان بلا دیده بود عشقای زاهد مغرور تو این کار چه دانی
هوش مصنوعی: کسانی که دچار عشق و مشکلاتی شدهاند، کار دلشان را از عشق میدانند. ای زاهد مغرور، تو چه میدانی که این عشق چه کارهایی میتواند بکند؟
نادیده ز خاک ره او کحل بصیرتبا بی بصری لذت دیدار چه دانی
هوش مصنوعی: از خاک مسیر او، که دور از چشم است، چگونه میتوان با نداشتن بینش، از لذت دیدن او باخبر شد؟
جامی تو و جام می و بیهوشی و مستیراه و روش مردم هشیار چه دانی
هوش مصنوعی: تو در عالم بیخبری و مستی غرق شدهای، در حالی که مردم هشیار و عاقل در مسیر خود زندگی میکنند. چه میدانی از حال و هوای آنها؟