شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عظمت و مقام خود شاعر می‌پردازد. او خود را تاج سر جهان معرفی می‌کند و بر قدرت و زیبایی وجودش تأکید دارد. شاعر اشاره می‌کند که روز و شب تحت تأثیر او هستند و همه چیز در جهان به نوعی به او وابسته است. همچنین، او خود را در مقامی می‌بیند که نور و روشنی‌اش بر زمین تابیده و در تمام آفرینش تأثیرگذار است. شاعر به زیبایی‌های معنوی و الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر زمان لطف و رحمت از او نازل می‌شود. در کل، این شعر تجلیلی از خود بزرگ‌بینی و افتخار نسبت به مقام والای خویش است.
منم که تاج سر چرخ خاک پای من استچو ذره رقص کنان مهر در هوای من است
هوش مصنوعی: من آن کسی هستم که سرنوشت و سلطنت فانیام به پای من وابسته است و مانند ذرهای که در آغوش محبت میچرخد، عشق و نور خورشید در فضای زندگیام در جریان است.
قطار روز و شب افتاده سایه و نوریز اوج کنگره کاخ کبریای من است
هوش مصنوعی: روز و شب مانند یک قطار در حال حرکت هستند و سایه و نوری که از بالای برج کاخ سلطنتی من پایین میافتد، نشاندهندهی عظمت و شکوه آن است.
به آفتاب کجا سر درآورم که چو اوهزار خشت زر افتاده در فضای من است
هوش مصنوعی: نمیدانم به کجا بروم که آفتاب مانند او، در آسمان، هزاران تکه زرین را به زمین ریخته است.
ز ماه کاسه به کف هر شب از شهاب عصافلک طواف کنان گرد در گدای من است
هوش مصنوعی: هر شب، ماه مانند کاسهای در دست من است و ستارهها مانند عصایی به دور فلک میچرخند و در طلب و خدمت من میگردند.
نه شب به ماه بود حاجت و نه روز به مهرچنین که روی زمین روشن از ضیای من است
هوش مصنوعی: نه شب نیاز به ماه دارد و نه روز به خورشید، به این دلیل که روشنی این زمین از نور من است.
ز یمن بزم شه و ساقیان حور نژادحریم روضه رضوان حرمسرای من است
هوش مصنوعی: از برکت میهمانیهای پادشاه و خدمتگزاران زیبا، باغ بهشت و فضای دلانگیز من است.
کند نزول ز من هر زمان به جای دگرچه لطف ها که ز هر منزلش به جای من است
هوش مصنوعی: هر زمانی که حالتی از من به مکانی دیگر میرسد، چه نعمتها و زیباییهایی که از هر نقطه و منزل به جای من وجود دارد.