شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره تأثیر نور و درخشش برق بر دل شاعر است. شاعر با اشاره به اینکه هر بار که برقی در آسمان می‌درخشد، شعله‌هایی از آن در دل او روشن می‌شود، احساسات عمیق و غمگینی را بیان می‌کند. همچنین، وجود این نور بر اشک‌های او تأثیر دارد و آنها را به مانند لعل و جواهر می‌سازد. به طور کلی، این شعر نمادی از هم‌نشینی زیبایی و درد در زندگی شاعر است.
هر برق درخشان که بر آید ز بدخشانصد شعله ازان در دل افگار من افتد
هوش مصنوعی: هر نوری که از بدخشان میتابد، باعث می‌شود که در دل من شعلههای زیادی روشن شود.
بر گوهر اشکم چو فتد پرتو آن برقلعلی شود از چشم گهربار من افتد
هوش مصنوعی: وقتی اشک‌های من به نور زیباییاش برخورد کند، مثل جواهری زیبا از چشمانم میافتد.