شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به تشبیه انسان‌ها به پرندگان پرداخته و می‌گوید که انسان نباید در دنیای ویران و بی‌معنی (چغد) بماند. او باید به سمت اهداف و ارمان‌های بلند (مرغان قدسی) پرواز کند. هرچند که در دنیای مادی (درختی با شاخه‌های مختلف) وجود دارد، ولی باید به یک اصل و هدایت‌کننده واحد (اصل) توجه کند و در مسیر آن حرکت کند. نشستن بر شاخه‌های مختلف و گشت‌وگذار بی‌هدف، شیوه‌ای نادرست برای انسان‌های زیرک نیست.
دلا منشین درین ویرانه چون چغدسوی مرغان قدسی آشیان پر
هوش مصنوعی: ای دل، در این ویرانه مانند چغد نشین، بلکه به سوی پرندگان آسمانی بروید و آشیانه ای بسازید.
بود گیتی درختی سر به سر شاخولی جمله سوی یک اصل رهبر
هوش مصنوعی: جهان همچون درختی است که همه شاخههایش به یک ریشه و اصل واحد متصلاند.
ز هر شاخی سوی آن اصل ره جویچو آن را یافتی از شاخ بگذر
هوش مصنوعی: به هر مسیری که بروی، به سمت حقیقت و اصول اصلی زندگی تلاش کن، و زمانی که به آن حقیقت رسیدی، از راههای فرعی و جزئیات بیاهمیت عبور کن.
نباشد شیوه مرغان زیرکنشستن هر زمان بر شاخ دیگر
هوش مصنوعی: مرغان زیرک و هوشیار هرگز در یک جا نمینشینند و همیشه به دنبال تغییر مکان هستند.