شمارهٔ ۴ - این هم صفت عمارت اوست
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف یک خانه‌ی زیبا و بهشتی می‌پردازد که با خاک و خشت‌های معطر ساخته شده و گویی از آسمان به زمین آمده است. در اطراف این خانه، سبزپوشانی صف کشیده‌اند و حوض مرمر آن همچون موجی در حال حرکت است. آب فواره‌اش به یاد ترانه‌ای عاشقانه است و به طور کلی این مکان به زندگی و شادابی و زیبایی اشاره دارد. همچنین، شاعر به آن اشاره می‌کند که هیچ‌چیزی در دنیا مشابه این مکان نمی‌تواند باشد و آن را به نوعی بهشت و ملکی الهی می‌داند.
حبذا منزلی چو کاخ بهشتخاک و خشتش همه عبیر سرشت
هوش مصنوعی: چه خوب است که منزلی داشته باشم مانند کاخ بهشت، که خاک و خشت آن همه معطر و خوشبو باشد.
گویی از طارم سپهر برینبیت معمور آمده به زمین
هوش مصنوعی: انگار که از بلندای آسمان، چیزی به این جهان زیبا و آباد آمده است.
بهر احرامش از چهار طرفسبزپوشان در آستان زده صف
هوش مصنوعی: به خاطر پوشش سبز، از چهار سو در ورودی صف کشیده‌اند.
موج زن حوض مرمرش به میانبه هم آب ستاده بین و روان
هوش مصنوعی: موجهای آب حوض مرمری به آرامی به هم میخورد و در وسط، آب ایستاده و در حال حرکت است.
آب فواره اش ترانه سرایبه هوای سماع جسته ز جای
هوش مصنوعی: آب فواره به مانند یک خواننده ترانه‌ای زیبا میخواند و در فضایی معنوی به حرکت در آمده است.
دیده حور این مقام فرخندهگشته از قصر خویش شرمنده
هوش مصنوعی: چشم حوری به خاطر این مقام خوشبخت و شاد، از قصر خود شرمنده شده است.
لیس فی الکائنات ثانیهاخلدالله ملک بانیها
هوش مصنوعی: هیچ‌چیزی در جهان وجود ندارد که شبیه آن باشد، جز ملک جاودانی که سازندهاش خداست.