شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید زلف محبوب، مانند ضبط مسکینی است و چهره‌اش همچون ماهی است که از خودخواهی دور شده. همچنین به شیرینی لبان او اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید لبانش را گاز بزند، زیرا همه آن شیرینی‌ها از لبانش نشأت می‌گیرد و به دلنشینی او افزوده است.
با زلف تو نافه را سر مسکینی ستبا روی تو ماه رسته از خودبینی ست
هوش مصنوعی: زلف تو مانند گلی زیبا و معطر است که نشانهای از فقر و نیازمندی را به همراه دارد، و چهرهات مانند ماهی است که از فکر و خودخواهی رهایی یافته و نورانی شده است.
شیرین لب خود مگز که آن تبخالهکافتاده بر آن لب همه از شیرینی ست
هوش مصنوعی: لبهای شیرین او را نچشید که آن چیزی که بر روی آنها قرار دارد، همه از شیرینی است.