شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معانی عمیق و معنوی اشاره می‌کند. او خداوند را با صفاتی رفیع توصیف می‌کند که نه قابل تعریف به عنوان جوهر یا عرض است و نه وجودش به هدف خاصی وابسته است. شاعر می‌گوید هر فردی که خداوند را نداشته باشد، وجودش معنایی ندارد و خداوند بی‌نظیر است.
ای ذات رفیع تو نه جوهر نه عرضفضل و کرمت نیست معلل به غرض
هوش مصنوعی: ای ذات بلندمرتبه، تو نه تنها ویژگی خاصی داری و نه به خواصی مربوط هستی. بزرگواریت و مهربانی ات هیچگونه وابستگی به هدفی خاص ندارد.
هر کس که نباشد تو عوض باشی ازووان را که نباشی تو کسی نیست عوض
هوش مصنوعی: هر کسی که تو را نداشته باشد، بهایش را نخواهد داشت و کسی که تو نباشی، اصلاً ارزشی نخواهد داشت.