شمارهٔ ۴ - فی منقبت سیدالشهداء سلام الله علیه
هوش مصنوعی: این شعر درباره سفر به مشهد امام حسین (ع) و دیوانه‌وار عشق به اوست. شاعر می‌گوید که این سفر برای عاشقان واجب است و حتی اگر خدمتگزاران مرقد حسین پایش را بر سر او بگذارند، او باید از این عشق بگذرد. همچنین به بزرگی و کرامت امام حسین اشاره می‌شود و می‌گوید که کعبه نیز به دور مزار او می‌چرخد. شاعر به زیبایی ظاهری و تظاهر اشاره می‌کند و بر این باور است که عشق واقعی به امام حسین نیازی به زیبایی‌های ظاهری ندارد. در نهایت، او از خواندن گدایی در درگاه امام حسین صحبت می‌کند و از خواندن حاجات و ادای دین می‌گوید.
کردم ز دیده پای، سوی مشهد حسینهست این سفر به مذهب عشاق فرضِ عین
هوش مصنوعی: بسیار مهم است که با دلی پاک و شوقی عمیق به زیارت حضرت حسین برویم. این سفر برای عاشقان واقعی یک وظیفه و نیاز اساسی است.
خدام مرقدش به سرم گر نهند پایحقا که بگذرد سرم از فَرق فَرقَدَین
هوش مصنوعی: اگر خادمان مرقدش سرم را بر زمین بگذارند، واقعا میتوانم بگویم که سرم از دو نیمه خواهد گذشت.
کعبه به گرد روضه او می کند طوافرَکْبَ الحَجیج! اَینَ تَروحون؟ اَین ؟ اَین ؟
ای کاروان حجاج! به کجا می روید؟ کجا؟ کجا؟
از قاف تا به قاف پر است از کرامتشآن به که حیله جوی کند ترک شَید و شَین
هوش مصنوعی: از ابتدا تا انتهای وجود، پر از عظمت و بزرگی اوست و بهتر است که کسی به دنبال فریب و نیرنگ نباشد، زیرا چنین کارهایی ارزش و جایگاه او را نادیده میگیرد.
آن را که بر عذار بود جعد مشکباراز موی مستعار چه حاجت به زیب و زین
هوش مصنوعی: کسی را که موهایش مانند جعد مشکی زیبا باشد، نیازی به زیبایی‌های مصنوعی و اضافی ندارد.
جامی گدای حضرت او باش تا شودبا راحت وصال مبدل عذابِ بَین
بین بمعنای فراق است. عذاب فراق مبدل به راحت وصال شود
می ران ز دیده سیل که در مشرب کریمباشد قضای حاجت سایل ادای دین
هوش مصنوعی: آب چشم را از چشمانت بران، زیرا در دل شخص بخشنده، جایی برای هیچ خواستهای نیست. کسانی که نیاز دارند، باید به بدهیهای خود رسیدگی کنند.