شمارهٔ ۷ - فی المربع
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و درد جدایی است. شاعر به محبوب خود که او را ماه دلربا می‌داند، خطاب می‌کند و از وفاداری و محبت او درخواست می‌کند. او بیان می‌کند که جدایی چقدر برایش سخت است و زندگی بدون محبوبش غیرممکن به نظر می‌رسد. شاعر به احساسی عمیق از تنهایی و اشتیاق به وصال اشاره می‌کند و گله‌مند است که محبوبش به او توجهی نمی‌کند. او از دل‌تنگی‌هایش می‌گوید و این که نمی‌تواند از یاد محبوبش خلاص شود. در نهایت، شاعر از درد جدایی و رنج ناشی از فراق صحبت می‌کند و نیاز خود به محبت و دوستی را ابراز می‌نماید.
الا ای ماه اوج دلرباییکه خیل نیکوان را پادشایی
هوش مصنوعی: ای ماه زیبای دلربا، تو فرمانروایی برای جمع نیکان و نیکوکاران.
مکن تا می توانی بی وفاییکه دور است از طریق آشنایی
هوش مصنوعی: بی وفایی نکن که این کار باعث دوری و جدایی میشود و با آشنایی و دوستی در تضاد است.
زهی در دلربایی شوخ و چالاکهزاران جان پاکت صید فتراک
هوش مصنوعی: تو با لطف و زیبایی خود هزاران دل پاک را به دام میکشی.
به راه توسنت خلقی شود خاکسواره هر گه از راهی برآیی
هوش مصنوعی: این بیت اشاره دارد به اینکه وقتی فردی به مقام یا جایگاهی نائل میشود، مردم به او احترام میگذارند و حتی ممکن است به او خدمت کنند. هر بار که او از راهی عبور کند، توجه و احترام دیگران را جلب می‌کند.
شبی خواهم نهان از پاسبانتبمالم رخ به خاک آستانت
هوش مصنوعی: یک شب میخواهم مخفیانه از نگهبانت دور شوم و چهرهام را به خاک درگاهت بمالم.
نگویم هستم از خیل سگانتکه چندین خوش نباشد خودستایی
هوش مصنوعی: من نمیگویم که جزو گروه سگانت هستم، زیرا این خودستایی خوشایند نیست.
مکن عزم رحیل ای ترک سرمستکه خواهد شد عنان عقلم از دست
هوش مصنوعی: ای ترک سرمست، تصمیم به رفتن نداشته باش، زیرا در این صورت کنترل تفکر و عقل من از دست میرود.
مرا چون رشته جان با تو پیوستنباشد طاقت روز جدایی
هوش مصنوعی: وقتی که جانم به تو پیوند خورده، هیچکدام از روزهای جدایی را نمیتوانم تحمل کنم.
چو گل کو را برد باد بهاریبه صد تعجیل می رانی عماری
هوش مصنوعی: بهار که می‌رسد، بادی میآید که گل را به سرعت جابجا می‌کند. این باعث میشود که گردش روزگار و تغییرات زندگی را به خوبی حس کنیم.
من از پی چون جرس نالان به زاریبود رحمی کنی لطفی نمایی
هوش مصنوعی: من مانند زنگی که به صدا در میآید و ناله می‌کند، در حال درخواست کمک هستم. ای کاش تو رحم کنی و با لطف و محبت خود به من توجه کنی.
به جان آمد ز درد دوریت دلغم هجران عجب کاری ست مشکل
هوش مصنوعی: درد فراق تو چنان عمیق و جانسوز شده که تحملش برایم بسیار دشوار است. احساس غم و اندوه ناشی از دوریات به حدی رسیده که به جانم رسیده است.
به صورت گرچه رفتی از مقابلهنوز اندر میان جان مایی
هوش مصنوعی: با اینکه از جلو به صورت از من فاصله گرفتهای، اما هنوز در عمق جان من حضور داری.
نه دردم را دوا پیدا نه مرهمسزد گر نبودم پروای عالم
هوش مصنوعی: نه درمانی برای درد من وجود دارد و نه مرهمی که به من کمک کند؛ اگر نگران دنیا نبودم، این وضعیت برایم چندان مهم نمیبود.
من و کنج فراق و گوشه غمتو با صد عشرت اکنون تا کجایی
هوش مصنوعی: من در گوشهای از غم و فراق تو نشستهام و با این حال به خوشی و شادمانی فکر میکنم. حالا بگو که این وضعیت به کجا می‌رسد یا تا کجا ادامه خواهد داشت.
گه از دل ناله بر گردون رسانمگهی از دیده سیل خون فشانم
هوش مصنوعی: گاهی از دل خود نالهای به آسمان میفرستم و گاهی اشکهای خونین از چشمانم میریزم.
چو دانی آشکارا و نهانمز حال من چنین غافل چرایی
هوش مصنوعی: چرا به حال من که هم در آشکارا و هم در نهان میدانی، اینگونه بیتوجهی؟
برو جامی به سوز و درد درسازمکن چون عود هر دم ناله آغاز
هوش مصنوعی: برو و از درد و سوزی که در دل داری، جامی پر کن و بگذار که بر سوز و نالهات غلبه کنی، مانند عود که هر لحظه صدای نالهاش بلند میشود.
کسی کو ماند از دلدار خود بازز درد و غم کجا یابد رهایی
هوش مصنوعی: کسی که از محبوبش دور مانده باشد، به خاطر درد و غمش، کجا میتواند رهایی پیدا کند؟