شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی عشق و ارادت شاعر به محبوبش را بیان می‌کند. شاعر از خاک کفش محبوبش تجلیل می‌کند و آن را به عنوان کحل چشمانش می‌داند. او از احساسات عمیقش در مواجهه با محبوب سخن می‌گوید و هرگونه رنج و غم ناشی از دوری را توصیف می‌کند. شاعر به سفر خود به کعبه اشاره می‌کند و می‌گوید که در این سفر، عشق و ارادت به محبوبش در اولویت قرار دارد. او همچنین از اثر داغ دل و اشک‌هایش یاد می‌کند و در نهایت، تقدیم کردن خود به پای محبوب را به عنوان نشانه‌ای از عشق راستین می‌بیند.
ای خاک ته کفش تو کحل بصر ماکفشی که زنی بر سر ما تاج سرما
هوش مصنوعی: ای خاکی که زیر قدم تو هست، تو باعث روشنی دیده ما شدهای، همانطور که کفشی که بر سر ما میگذاری، همچون تاجی بر سر ماست.
می کن به خبر پرسی ما رنجه لب خویشزان پیش که پرسی و نیابی خبر ما
هوش مصنوعی: اگر از من خبری بپرسی، لبخند بر لب نمیآورم و این را به خاطر داشته باش که اگر بپرسی، ممکن است نتوانی از من خبری بگیری.
پیش از حرم کعبه به کوی تو رسیدیمکوتاه شد المنة لله سفرما
هوش مصنوعی: قبل از اینکه به کعبه برسیم، به کوی تو رسیدیم و سفر ما به لطف تو بسیار کوتاه شد.
سیل مژه از کوی تو خون دل ما شستآنجا نپسندید که ماند اثر ما
هوش مصنوعی: اشکهای ما که به خاطر دوریات ریخته شده، همهی غمها و دردهای ما را شست و برد. اما بر این باور نیستم که در آنجا، جایی که تو هستی، از غم ما نشانه‌ای باقی بماند.
دامن همه پر داغ بود خرقه ما رازان خون که چکیده ست ز داغ جگر ما
هوش مصنوعی: دامن همه جا پر از آتش و داغ است و خرقه و لباس ما نیز به خاطر خون و زخمهای ناشی از درد دل ما، آلوده و سرخ شده است.
زاشک و رخ ما در ره خود پای کشی بازپیش تو کم از خاک بود سیم و زر ما
هوش مصنوعی: اگر از اشک و چهره ما در راه خود کمک بگیری، باید بدانید که ارزش ما حتی از خاک هم کمتر نیست، حال چگونه میتوان گفت که طلا و نقرهای که داریم، کم ارزش است؟
ریزیم به پای تو در نظم چو جامیآویزه گوش تو نشاید گهر ما
هوش مصنوعی: ما برای تو جانمان را مثل یک جام میریزیم، اما گوهر ارزشمند ما حق ندارد در گوش تو بیفتد.