شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان غم و اندوه شاعر از جدایی و فراق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که جدایی از سر جدا شده غمی ندارد، بلکه غم واقعی در ماندن در این خاک و جدایی از آنچه در دل دارد، نهفته است. او اشاره می‌کند که بر روی حکم الهی تسلیم است و حتی اگر جسمش از هم جدا شود، روحش از ارتباط با معشوق جدا نخواهد شد. همچنین، اشک‌های او از درد و رنج دل ناتوانش می‌ریزند و این اشک‌ها به نوعی خونابه‌ای تلخ هستند. در پایان، شاعر آرزو می‌کند که اگر قرار است از کسی جدا شود، ای کاش این جدایی سریع‌تر و به‌طور کامل باشد.
غم نیست کافتد از تن فرسوده سر جداغم زان بود که ماند ازین خاک در جدا
هوش مصنوعی: غمی نیست اگر سر از بدن خسته جدا شود، غم از اینجا ناشی میشود که آنچه از این خاک باقی میماند، در نهایت از ما جدا میگردد.
سر بر ندارم از خط حکم تو چون قلمگر بند بند من کنی از یکدگر جدا
هوش مصنوعی: من هرگز از حکمت تو سر برنمیدارم حتی اگر با قلم خودم بندهای وجودم را یکی پس از دیگری جدا کنی.
از آب دیده گونه رخسار من نگشتزردی به شست و شوی نگردد ز زر جدا
هوش مصنوعی: اشکهایم چهرهام را لطیف و درخشان کردهاند و زردی بر آن نخواهد نشست و هرگز از طلا جدا نخواهد شد.
این اشک سرخ نیست که می آیدم ز چشمخونابه ایست گشته ز ریش جگر جدا
هوش مصنوعی: این اشک سرخ رنگ نیست که از چشمانم میریزد، بلکه خونابه‌ای است که از زخم دل به وجود آمده است.
گردد میان تو کمر از موی بسته زلفکس چون کند میان تو را از کمر جدا
هوش مصنوعی: موی بلند و آشفته کسی چنان است که گویی کمر تو را در بر گرفته و حالا میخواهد تو را از آن محاصره آزاد کند.
پرواز راستان سویت از بال همت استافتد به خاک تیر چو ماند ز پر جدا
هوش مصنوعی: پرواز راستین به سمت تو به خاطر اراده و تلاش بلند پروازیست و اگر مانند تیر از پر جدا شود، به زمین خواهد افتاد.
گفتی که جامی از تو بزودی جدا شومای کاش جان شود ز تنم زودتر جدا
هوش مصنوعی: تو گفتی که به زودی از تو جدا میشوم، ای کاش که جانم ز بدنم زودتر جدا شود.