شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی‌های معشوق خود اشاره می‌کند و از تأثیر عمیق عشق بر روح و عقل خود صحبت می‌کند. او با وصف گل و سبزه به زیبایی چهره معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق او چنان فرسایش‌دهنده است که نمی‌تواند به درستی آن را تحمل کند. شاعر احساس می‌کند که نمی‌تواند بی‌او زندگی کند و کمرنگ شدن عشقش ممکن است باعث فراموشی او شود. او در نهایت به زیبایی‌های کلامی اشاره کرده و می‌گوید که هزاران سخن برای گفتن از جمال معشوق دارد. این اثر در واقع بیانگر عمق عشق و وابستگی به محبوب است.
زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشتدمیده سبزه تر گرد چشمه نوشت
هوش مصنوعی: چه زیبا، گل به همراه دارد و خطی از آن بر بدنت نقش بسته، سبزه تازهای در کنار چشمه نوشته شده است.
تو را چو زد به بنا گوش حلقه سنبل زلفبنفشه شد ز غلامان حلقه درگوشت
هوش مصنوعی: وقتی که گوش تو را با حلقهای از سنبل تزیین کردند، زلفهای بنفشهای آن را زیباتر کرده و به نوعی به تو احترامی ویژه داده شد، مثل اینکه تو را از درباریان و غلامان اطراف خودت متمایز کردند.
فروغ روی تو آتش زند به خرمن عقلاگر نه پرده کشد سنبل سمن پوشت
هوش مصنوعی: نور و زیبایی چهره تو چنان شگفتانگیز است که اگر کسی مراقب نباشد، میتواند عقل او را به آتش بکشد. مگر اینکه سنبل جذاب این زیبایی را بپوشاند و از آن محافظت کند.
هجوم عشق تو نگذاردم به دل نقشیمرو ز دیده که ترسم کنم فراموشت
هوش مصنوعی: عشق تو به قدری در دل من نفوذ کرده که اجازه نمیدهد به کسی یا چیزی دیگری فکر کنم. نگذار که تو را از یاد ببرم، چرا که این ترس وجود دارد که فراموشت کنم.
چو تو کمر بگشایی من از میان بروممرا چه طاقت آن تا کشم در آغوشت
هوش مصنوعی: وقتی تو کمربندت را باز کنی، من از وسط خودم را کنار میکشم. من توانایی تحمل آن را ندارم که در آغوشت باشم.
چگونه بر خورم از تو چنین که می بینمهلاک جان تلف عقل و آفت هوشت
هوش مصنوعی: چطور میتوانم با تو اینگونه رفتار کنم وقتی که میبینم جانم در خطر است و عقل و هوش من به هم ریختهاند؟
هزار گونه سخن داشت از رخت جامینهاد بر لب او مهر لعل خاموشت
هوش مصنوعی: او از زیباییات هزاران حرف میزند و به نشانه عشق، لبهای تو را با نیکی و محبت میزند.