شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مسائل معنوی و عرفانی می‌پردازد. شاعر با انتقاد از دنیای مادی و کاخ‌ها، بر این نکته تأکید می‌کند که ظواهر دنیا و جاه و مقام ناپایدار هستند و در نهایت به خاک برمی‌گردند. او همچنین به دروغین بودن ظواهر اشاره می‌کند و می‌گوید پاک کردن دلق ریا هیچ فایده‌ای ندارد اگر دل از زرق و برق دنیا پاک نباشد. او می‌افزاید که تواضع و عرفان باید از درون انسان نشات بگیرد و اگر عشق واقعی در میان نباشد، هیچ گونه تلاشی (حتی اگر به سمت آسمان باشد) کارساز نخواهد بود. در انتها هم به حکمت و آگاهی اشاره کرده و هشدار می‌دهد که نباید فریبنده‌ها را دنبال کرد.
برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخدرآی در حرم انس قدسیان گستاخ
هوش مصنوعی: برو به سوی اندیشه و در جایی که رنج و زحمت باعث ساختن کاخهایی شده است، وارد شو و در مکان مقدس محبت و دوستی با احترام وارد شو.
برون ز حس و جهت صدهزار جهانچه تنگ ساخته ای بر خود این جهان فراخ
هوش مصنوعی: خارج از احساس و جهت، تو با فکر خود بر خودت دنیایی تنگ و محدود ساختهای، در حالی که دنیای واقعی بسیار وسیع و پر از امکانات است.
به سربلندی کاخ جلال و جاه منازکز انقلاب زمان خاک گردد آخر کاخ
هوش مصنوعی: به عظمت و شکوه کاخ من حسادت نکن، زیرا با دگرگونیهای زمان ممکن است در نهایت آن کاخ به خاک تبدیل شود.
چو دل ز زرق و ریا پاک نیست ای صوفیچه سود دلق ریا پاک شستن از اوساخ
هوش مصنوعی: اگر دل از فریب و ظاهرسازی پاک نباشد، ای صوفی، چه فایده‌ای دارد که لباس ظاهری خود را از آلودگیها بشویی؟
بود ز قوت عرفان تذلل عارفبلی ز پری میوه بود تواضع شاخ
هوش مصنوعی: از قدرت شناخت و درک عرفانی، عارف در برابر پروردگار حالتی از خضوع و فروتنی پیدا می‌کند. همچنان که میوهی درخت، نشانهای از تواضع و افتادگی آن درخت است.
چو درد عشق نداری سرایتی نکنداگر به چرخ رسانی نفیر آوخ و آخ
هوش مصنوعی: اگر دردی از عشق نداشته باشی، حتی اگر تمام دنیا را به شور و فریاد درآوری، هیچ کسی به صدایت توجه نخواهد کرد.
ز شیخ چله حذر جامیا که می نگزددوباره مار خردمند را ز یک سوراخ
هوش مصنوعی: از شیخ تنبلی دوری کن، زیرا که تجربه نشان داده است که انسان عاقل دوباره از یک اشتباه مشابه عبور نمیکند.