شمارهٔ ۱۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت عشق و اتحاد در آن اشاره دارد. شاعر به ضرورت پذیرش عشق به عنوان حقیقتی اساسی و برتر می‌پردازد و از دوگانگی و تفرقه به شدت پرهیز می‌کند. او تأکید می‌کند که عقل واقعی تنها به اتحاد و عشق می‌رسد، و هرگونه دوری از عشق، بی‌معناست. همچنین، اشاره می‌کند که فقط کسانی که توانسته‌اند از نور واقعی عشق بهره‌مند شوند، شایسته اعتماد هستند. در نهایت، شاعر به نبود مفهوم آغاز و پایان در عشق اشاره دارد و آن را به عنوان اصلی والا معرفی می‌کند.
زاده عشقی هم ازو خواه زادباش بدو شاد و ازو جو رشاد
هوش مصنوعی: اگر عشقی به دنیا آوردهای، باید از آن عشق بهره‌مند شوی و با شادی زندگی کنی و از آن عشق در راه رشد و پیشرفت خود استفاده کنی.
روی به عشق آر که جز عشق نیستعاشق و معشوق و مرید و مراد
هوش مصنوعی: به عشق روی بیاور، زیرا تنها عشق است که وجود دارد و در آن عاشق، معشوق، مرید و خواسته همه یکی هستند.
راه مده وهم دویی را به خودرخنه مکن قاعده اتحاد
هوش مصنوعی: در مسیر خود بینقص و یکپارچه پیش برو و اجازه نده که تردیدها و دوگانگیها وارد ذهنت شوند. اتحاد و همبستگی را حفظ کن و از هر گونه تفرقه پرهیز کن.
معتقد غیر دویی نیست عقلخاک سیه بر سر این اعتقاد
هوش مصنوعی: عقل در وضعیتی قرار دارد که با اعتقاد به وجود غیر از خود، مانند نشانهای بر خاک سیاه بر سر قرار میگیرد. به عبارت دیگر، این اعتقاد که چیزی جز خود ما وجود ندارد، عقل را به تردید و خاکستری تبدیل می‌کند.
فقر سوادیست که در چشم عشقنور عیان نیست بجز زان سواد
هوش مصنوعی: فقر، نادانیای است که در عشق، روشنایی و زیبایی آن به وضوح دیده نمیشود، جز از طریق همین نادانی.
هرکه ازان نور نشد دیده وربر نظر او نکنند اعتماد
هوش مصنوعی: هر کسی که در درک و بینش روشن نشده باشد، بر نظر او نمیتوان اطمینان کرد.
جامی ازو آمد و گم شد در اومنه المبداء و الیه المعاد
هوش مصنوعی: جامی به دست آمد و در آن گم شد. منبع و سرانجام را در نظر نگیر.