شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تضاد بین ظاهر و باطن اشاره می‌کند. او می‌گوید افرادی که در جستجوی حق هستند، باید جمال ازلی را در چهره محبوبشان ببینند. فقها و زاهدان به جای فهم عمیق عشق و حقیقت، به ظواهر و قوانین خشک پایبندند و به آنها در این مسیر کمک نمی‌کند. در نهایت، شاعر درباره‌ی عشق و حالتی که در آن انسان به درک حقیقت می‌رسد، صحبت می‌کند و می‌گوید که زندگی با عشق و احساسات واقعی ارزش بیشتری دارد.
هر کس که سود چهره به راه تو سود کرددر روی تو جمال ازل را سجود کرد
هوش مصنوعی: هر کسی که با زیبایی تو سر و کار دارد، در واقع به زیبایی ابدی و ازلی که در چهرهات نهفته است، احترام و سجده می‌کند.
مسکین فقیه گوش اشارت شنو نداشتمنع سماع زمزمه چنگ و عود کرد
هوش مصنوعی: بیچاره عالم دین، گوش به نشانههایی که اشاره میشود نداشت. او از شنیدن نغمههای ساز و عود، خود را منع کرده بود.
دیریست می زند دم ارشاد شیخ شهرآن نارسیده دعوی این کار زود کرد
هوش مصنوعی: مدتی است که شیخ شهر به راهنمایی میپردازد، اما هنوز زمان آن نرسیده که کسی به این کار ادعایی کند.
صوفی نداشت جاذبه صید هیچ کسکاری که کرد سبحه و دلق کبود کرد
هوش مصنوعی: صوفی هیچ جذابی برای شکار کردن نداشت، اما کاری که کرد این بود که گردنبد و ردایی آبی رنگ درست کرد.
زاهد نبرد راه به سرمنزل فنابیچاره چون تحمل بار وجود کرد
هوش مصنوعی: زاهد، کسی که به دنیا دل نبسته و از آن دوری می‌کند، با وجود اینکه نمیتواند به مقصد نهایی برسد، به سختی در برابر بار وجود و زندگی دست و پا میزند.
افسردگان به ساحل حرمان نشسته اندخوش آن که جا به لجه بحر شهود کرد
هوش مصنوعی: افراد ناامید و غمگین در کنار خاطرات تلخ و ناکامیها نشستهاند، اما خوشا به حال کسی که به عمق حقیقت و معرفت دست یافته است.
جامی همیشه بود خراب از سرود عشقآمد صدای نی مدد آن سرود کرد
هوش مصنوعی: شخصی که همیشه خود را در حال نوشیدن و سرمستی میبیند، در اثر عشق و زیباییهای آن، صدای نی را میشنود که از آن عشق و محبت برایش یادآوری می‌کند.