شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از مقام و فضیلت دل و محبت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که تنها در جایی که دل آرامش یابد، زیبایی و جذابیت واقعی خود را نشان می‌دهد. امید به دیدار دوستان خوب و نیکوکار همچنان در دل می‌درخشد، حتی در میان شرایط سخت و دشوار. او همچنین به عدم اعتماد به ظواهر و زیبایی‌های ظاهری اشاره می‌کند و این نکته را یادآوری می‌کند که دوستی و محبت حقیقی از زیبایی ظاهری مهم‌تر هستند. در نهایت، شاعر به اهمیت گشایش دل و نگریستن به نور حقیقی خداوند اشاره می‌کند که تنها از طریق دل قابل دسترسی است.
خوش آن مقام که در وی دلی فرود آیدز حسن منظر آن دیده ای بیاساید
هوش مصنوعی: خوشا آن جایی که دلی به خاطر زیبایی چشمان کسی آرام گیرد و در آن مکان احساس راحتی کند.
امید مقدم یاران بود که پاکان رادرین خرابه به گل دست همت الاید
هوش مصنوعی: امید است که دوستان به یاری بیایند و پاکان را در این ویرانه به کمکشان بشتابند.
به نقش و خط چه تمتع ز خانه آراییچو دوستی به جمال خودش نیاراید
هوش مصنوعی: چگونه میتوان از زیبایی‌های نقش و خط لذت برد، وقتی که دوستی خود به زیباییاش نرساند؟
گشاده دار در خانه کز در بستهبرون ز تیرگی خانه هیچ نگشاید
هوش مصنوعی: در خانهات در را باز بگذار، زیرا اگر در بسته باشد، هیچ نوری از تاریکی خانه نمیتواند به بیرون بیاید.
گشای روزنه دل چو دیده تا نوریتو را ز عالم بالا جمال بنماید
هوش مصنوعی: باز کن دریچه دل را مانند چشم، تا نوری از عالم بالا تو را به زیبایی نشان دهد.
چو نیست مطلع آن نور غیر روزن دلکس از عمارت خشتش به گل چه انداید
هوش مصنوعی: وقتی نور روز در دل کسی وجود نداشته باشد، هیچ چیز نمیتواند زیبایی و شکوه آن بنا را از گل و خاکش بیشتر کند.
بر آستانه خدمت نهاده جامی سرکه مقبلی قدم لطف رنجه فرماید
هوش مصنوعی: بر درگاه خدمت نشستهام و جامی را بر دست دارم، که در اینجا محبوب با قدم ناز خود، لطفش را بر من نازل فرماید.