شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره دارد و تأثیر آن بر زندگی شاعر را توصیف می‌کند. زلف معشوق، شب و روز را به هم پیوند می‌دهد و شراب عشق را به یاد می‌آورد که باعث مستی و بی‌خودی شاعر می‌شود. شاعر به عشق و شوق خدمت به معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که یاد معشوق زندگی‌اش را پر کرده و از او فراموشی نمی‌خواهد. در انتها، شاعر به قدرت عشق و تأثیر آن بر عاشقان و حتی بر پرندگان اشاره می‌کند، و این همه نشان‌دهنده‌ی عظمت و جذابیت معشوقش است.
زلف تو ماه را به سیه پوشی آوردشب را و روز را به هم آغوشی آورد
هوش مصنوعی: زلف تو به قدری زیبا و جذاب است که شب را مانند تاریکی و روز را به هم آمیخته و بینظیر کرده است.
لعلت به خط سبز چو ساقی شود به بزمخضر و مسیح را به قدح نوشی اورد
هوش مصنوعی: اگر لعل تو با خط سبز به مانند ساقی در بزم و مهمانی حاضر شود، مسیح هم به دنبال آن میآید تا در جامی نوشیدن بیاورد.
بیخود شدم ز لعل تو آری همین بودخاصیت شراب که بیهوشی آورد
هوش مصنوعی: من از زیبایی تو بیخود شدم، و همین اثر شراب است که انسان را به بیهوشی میکشاند.
چون در قبا خرام کنی شوق خدمتتارباب خرقه را به قباپوشی آورد
هوش مصنوعی: وقتی که تو با زیبایی و وقار در لباس خود حرکت میکنی، شوق خدمت به تو باعث می‌شود که صاحبان مقام و عبا نیز برای دیدارت بیایند.
از یاد توست زندگیم می نمی خورممستی مبادم از تو فراموشی آورد
هوش مصنوعی: زندگیام تحت تاثیر یاد توست، بنابراین شراب نمینوشم. نمیخواهم به مستی دچار شوم و فراموشی تو را تجربه کنم.
هرجا رسی چو شاه رقیبت به پیش راهبر عاشقان سیاست چاووشی آورد
هوش مصنوعی: هر کجا به مقام والایی برسی، مانند یک شاه، رقیب تو راه را برای عاشقان سیاست مشخص می‌کند و به پیشانی آنها نوید و مژده می‌دهد.
بر طوطیان هند ببندد زبان نطقجامی چو رو به سحر سخن کوشی آورد
هوش مصنوعی: بر طوطیهای هند زبان گفتوگو بسته می‌شود، همچنان که در برابر صبح روشن، یکی از شعرای بزرگ سخنان دلنشین خود را به نمایش میگذارد.