شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به عشق و رهایی از بندهای دنیوی می‌پردازد. شاعر از معشوق خواستار است که به یاری خسته دلان بیاید و به آن‌ها آرامش دهد. او به زاهدانی که در دنیا غرق در لذت‌ها هستند هشدار می‌دهد که خوشی‌های دنیوی نیز به آلام عشق منتهی می‌شود. شاعر بر لزوم رهایی از تعلقات دنیوی تأکید دارد و می‌گوید که گریز از دنیا به سود انسان است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که خیال رسیدن به حقیقت تنها با قدرت فکر ممکن نیست و عشق ورزی عمیق‌تری می‌طلبد. در نهایت، او از عاشقان می‌خواهد که از بار سنگین هستی رها شوند و به زندگی سبکتر و عمیق‌تری دست یابند.
بیا که خسته دلان را تویی معاد و معاذبیا که حکم تو را نیست مانعی ز نفاذ
هوش مصنوعی: بیایید تا به خسته دلان آرامش دهیم، که تو مونس و پناه آن‌ها هستی. بیایید که هیچ مانعی وجود ندارد که حکم تو به اجرا درنیاید.
مده غرور به لذات خلدم ای زاهدکه نیست جز به الم های عشقم استلذاذ
هوش مصنوعی: ای زاهد، به لذتهای بهشتی مغرور نباش، چرا که هیچ چیزی جز دردهای عشق من، شایسته لذتبردن نیست.
به سلک زمره اصحاب ازان سبب ره یافتکه بود نقد جبل گوهر وجود معاذ
هوش مصنوعی: به خاطر وجود معاذ، نقد و ارزش وجود او باعث شد که به جمع دوستان و اصحابشان بپیوندم.
فکن به موج فنا رخت خود که ماهی رانگشت زآفت ساحل بغیر بحر ملاذ
هوش مصنوعی: به دل دریا بزن و چیزهای دنیوی را رها کن، زیرا ماهی فقط در دریا زندگی می‌کند و آسیبهایی که از ساحل به آن میرسد برایش خطرناک است.
به نامرادی عشاق کی تواند ساختچنین که خواجه اسیر ملاهی است ملاذ
هوش مصنوعی: محبت در عشق چنان شرایط سختی ایجاد می‌کند که هیچکس نمیتواند مانند آن را تصور کند. در این مدتی که خواجه در دام عشق گرفتار است، به سختی و دردسر میافتد.
خیال کشف حقیقت مکن به قوت فکرکه این لغت به قیاس خرد نماید شاذ
هوش مصنوعی: به تلاش برای درک حقیقت از طریق نیروی فکر اعتماد نکن، زیرا این تفکر بر اساس عقل، ممکن است به نتایجی نادرست بیانجامد.
به عاشقان سبکرو کجا رسی جامیز بار هستی خود ناشده خفیف الحاذ
هوش مصنوعی: عاشقان بیغم و راحت را به کجا میتوانستی برسانی در حالی که خودت از بار سنگین زندگیات رنج میبری و به نوعی خوار شدهای؟