شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی اشاره می‌کند که دل و جانش به یاد محبوبی مشغول است و از دنیا و آنچه در آن است غافل است. او به عشق اشاره می‌کند که یقین و گمان را از میان برده و دل را از تردید پاک کرده است. او همچنین به این نکته می‌پردازد که مکان و زمان نمی‌توانند او را از عشقش دور کنند. شاعر با اشاره به اینکه در این عشق، به سود و زیان بی‌توجه است و حتی از آرزوی جاودانگی هم فارغ شده، بیان می‌کند که عشق او را به جایی فراتر از عقل و منطق کشانده است و در نتیجه زبان و دلش نیز در یاد محبوب غرق است. نهایتاً، او از عشق به عنوان داستانی یاد می‌کند که هیچ‌گاه از آن فارغ نخواهد بود.
مرا دلیست ز تن غافل و ز جان فارغبه یاد تو ز جهان و جهانیان فارغ
هوش مصنوعی: دل من از جسم و جان بیخبر است و تنها به یاد تو مشغول است و نسبت به دنیا و مردم آن بیاعتنا شده است.
بود یقین و گمان در شهود عشق حجابخوشا دلی ز یقین خالی از گمان فارغ
هوش مصنوعی: در عشق، یقین و گمان مانند پوششی هستند که مانع دیدن واقعیات میشوند. خوشبخت آن کسی است که دلش از یقین آزاد و از گمان خالی است.
منزهی ز مکان و زمان و بس عجب استکه نی مکان ز تو خالیست نی زمان فارغ
هوش مصنوعی: تو از هر مکان و زمانی پاک و دوری، و این جالب است که نه مکان از وجود تو خالی است و نه زمان بیخبر از تو.
مگو چه سود ز سودای من که من هستمدرین معامله از سود و از زیان فارغ
هوش مصنوعی: در مورد آرزوهایم صحبت نکن، زیرا من در این وضعیت از هرگونه سود و ضرر بیخبر و رها هستم.
مرا به تیغ سیاست بکش که کشته عشقبود ز آرزوی عمر جاودان فارغ
هوش مصنوعی: مرا با چالاکی و زیرکی خودت به قتل برسان، زیرا کسی که برای عشق جان داده، دیگر به آرزوی زندگی ابدی فکری ندارد.
زبان به نام تو مشغول و دل به یاد تو خوشنه دل تهیست مرا از تو نی زبان فارغ
هوش مصنوعی: زبانم به نام تو مشغول است و دلم در یاد تو خوشحال، اما این دل خالی از تو و زبانم هم از یاد تو فاصله دارد.
دهد فراغ ز دستان عقل قصه عشقمباش جامی ازین طرفه داستان فارغ
هوش مصنوعی: برای رهایی از دغدغههای عقل، به داستان عشق بپرداز و از این روایت دلانگیز لذت ببر.