شمارهٔ ۳۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و اشتیاق شاعر به معشوقه‌اش می‌پردازد. او از عشق و عشق‌ورزی صحبت می‌کند و می‌گوید که به جایگاه و ارزش معشوقش پی برده است. شاعر از مسیری که برای رسیدن به عشق طی می‌کند، و دل‌تنگی‌هایش سخن می‌گوید و می‌نویسد که او حس می‌کند بدون محبوبش تنها و بی‌ارزش است. حتی در دوری از معشوق، او به یاد او نفس می‌کشد و معشوق را در مقام گل و خودش را در مقام خاری در پای او می‌بیند. او خود را به نوعی زیردست و وابسته به محبوب معرفی می‌کند و از این وابستگی لذت می‌برد.
نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسمدارم امید که مبذول بود ملتمسم
هوش مصنوعی: جز چهره تو، هیچ آرزویی ندارم. امیدوارم که محبتت شامل حال من شود.
من که باشم که کنم هم‌نفسی با چو توییاینقدر بس که به یاد تو برآید نفسم
هوش مصنوعی: چه کسی هستم که بخواهم با کسی چون تو نزدیکی کنم؟ همین که یاد تو به ذهنم میرسد، برایم کافی است که نفس بکشم.
می‌روم گاه به پا گاه به سر در ره عشقدل ازین وسوسه فارغ که رسم یا نرسم
هوش مصنوعی: به سفر می‌روم گهی با پا و گهی با سر در مسیر عشق، بیآنکه دل را به وسوسهها مشغول کنم، که آیا به مقصد خواهم رسید یا نه.
ماندم از قافله کعبه روان باز ولیوقت خوش می‌کند از دور صدای جرسم
هوش مصنوعی: من از کاروانِ کعبه جا ماندهام، اما صدای خوش گیتار از دور نویدبخش لحظههای خوب است.
جز مرا دولت ره‌بوسی این قافله نیستهیچ غم نیست گر از کعبه روان بازپسم
هوش مصنوعی: جز من کسی در این کاروان بوسهگرفته نمیشود، پس هیچ نگرانی نیست حتی اگر از کعبه بازگشتم.
به طفیل سگ کویت شده‌ام کس ورنیاز کسی دورم از آنجاست که من هیچ کسم
هوش مصنوعی: به خاطر دوستی و محبت با تو، مثل سگی در کوی تو هستم. این نشان میدهد که از هیچ کس دیگر فاصله گرفتهام و به همین دلیل، تنها و بیکس شده‌ام.
چند پرسی که درین باغچه جامی تو که‌ایتو گل و سروی و در پای تو من خار و خسم
هوش مصنوعی: چند بار باید از تو بپرسم که در این باغ چه کسی هستی؟ تو گل و سرو هستی و من در پای تو فقط خار و دشمن.