شمارهٔ ۳۳۶
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ دردها و مشکلات انسانی است که در روابط با دیگران به وجود می‌آید. شاعر از تضادها و پیچیدگی‌های دوستی و دشمنی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که نمی‌توان این قواعد را به سادگی تغییر داد. او به بیان حسرت و ناامیدی در مواجهه با این چالش‌ها می‌پردازد و از پیر Wisdom یاد می‌کند که زیبایی را در اشکال مختلف می‌بیند. در نهایت، او از جمعیت می‌خواهد که از مشکلات خود آگاه شوند و برای بهتر شدن اوضاع تلاش کنند.
یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیمقصه مشکل خود پیش که تقریر کنیم
هوش مصنوعی: دوست ما دیگر یار نمانده است، حال باید چه کنیم؟ داستان مشکل خود را چگونه بیان کنیم؟
دوست دشمن بود آن سنگدل و دشمن دوستحد ما نیست که این قاعده تغییر کنیم
هوش مصنوعی: دوست میتواند به صورت سنگدل باشد و دشمن نیز میتواند به معنای واقعی دوست باشد. اما ما نباید این اصل را تغییر دهیم.
کاغذ و کلک چو پیچد سر از قصه مابر رخ زرد به خون مژه تحریر کنیم
هوش مصنوعی: اگر کاغذ و قلم بخواهند داستان ما را نادیده بگیرند، ما با خون اشک نوشتهاش را بر چهره زرد خود ترسیم خواهیم کرد.
پیر ما گفت بتان مظهر حسن ازلندما نظر در رخ شان از نفس پیر کنیم
هوش مصنوعی: پیر ما فرمود که معشوقها نماد زیبایی اولیه هستند و ما با نگاه به چهره آنها از کلام و اندیشههای پیر بهره میگیریم.
سر وحدت طلبد خواجه و ما حیرانیمکه ازین نکته نازک به چه تعبیرکنیم
هوش مصنوعی: خواجه به دنبال وحدت و یگانگی است، ولی ما در فهم این نکته ظریف سردرگم ماندهایم و نمیدانیم چطور آن را تفسیر کنیم.
بحر گوییم پدید آمده در صورت موجزین زیادت نتوانیم که تصویر کنیم
هوش مصنوعی: به دریا اشاره میکنیم که در ظاهرش به خاطر امواجش به وجود آمده، اما از شدت زیباییاش نمیتوانیم تصویر دقیقی از آن بکشیم.
جامی ابنای جهان در گله اند از ما خیزتا ازین مرحله پر گله شبگیر کنیم
هوش مصنوعی: آدمهای دنیا از ما ناراضی هستند، بیایید تا در این مرحله تاریک، جمعیت را خوشحال کنیم.