شمارهٔ ۳۵۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و معشوق است. شاعر با ذکر نام معشوق خود، او را که مانند ماه درخشان است، تحسین می‌کند. او به دلیل عشق عمیقش، به توصیف معشوق پرداخته و حتی در نماز هم یاد او را فراموش نمی‌کند. شاعر می‌گوید که علی‌رغم اینکه زبانش به توصیف میوه‌های بهشتی مشغول است، تنها به زیبایی و لب لعل معشوق می‌اندیشد. او همچنین از مقام و شناخت قدرشناسانه در میکده سخن می‌گوید و به کرامت‌هایی که از پیر جام می‌شنود، اشاره می‌کند. در کل، شعر نمایانگر عشق عارفانه و جستجوی حقیقت در وجود معشوق است.
به بزم عشق بتان را چو نام می گویمتویی مراد چو ماه تمام می گویم
هوش مصنوعی: در محفل عشق، وقتی نام زیبارویان را میبرم، تو را میبینم که مثل ماه کامل در آسمان میدرخشی.
ز بس که ذکر تو سربسته می کنم ز بتانبه فهم کس نرسد کز کدام می گویم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه دائماً نام تو را به طور پنهانی بر زبان میآورم، هیچکس از مجسمهها و معبودها متوجه نمیشود که من از کدام یک از عشقها و زیباییها صحبت میکنم.
چو در نماز همی ایستم خیال توراگهی ز راست گه از چپ سلام می گویم
هوش مصنوعی: وقتی در نماز ایستادهام، در ذهنم تو را مرور میکنم و گاهی از سمت راست و گاهی از سمت چپ به تو سلام میفرستم.
زبان ز کوثر و تسنیم بسته ام لیکنحکایت لب لعلت مدام می گویم
هوش مصنوعی: من با زبان خود از چشمههای معنوی و پاک سخن میگویم، اما هرگز از گفتن داستان زیباییهای لبهای تو دست برنمیدارم.
بغیر سیب تو هر میوه ام به لب که رسیدگر از بهشت رسیده ست خام می گویم
هوش مصنوعی: فقط سیب تو برایم خوشمزه است و هیچ میوه دیگری برایم جذابیتی ندارد. حتی اگر آن میوه از بهشت هم آمده باشد، خام و بیمزه به نظر میرسد.
ثنای قدرشناسان کنج میکده استچو وصف عارف عالی مقام می گویم
هوش مصنوعی: مدح و ستایش افرادی که قدرشناس هستند در گوشهای از میکدهای به گوش میرسد، همانطور که من از ویژگیهای شخص عارف و والامقامی صحبت میکنم.
حدیث جامی و شیرین شدن بر او می تلخکرامتیست که از پیر جام می گویم
هوش مصنوعی: داستانی دربارهٔ جامی و شیرین شدن آن روایت میشود که نشاندهندهٔ لطف و کرامت خاصی است که از استاد جام میآموزم.