شمارهٔ ۳۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به غم و اندوهی عمیق از جدایی از یار می‌پردازد. او به نوعی از زندگی بدون معشوق و دوری از او شکایت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه نمی‌تواند از یاد یارش غافل شود. برای او، هر گونه تلاش برای فراموشی یا بیان غم‌هایش بی‌فایده است، زیرا پیوند قوی‌ای با محبوبش دارد. او به زیبایی یار و تأثیرات عمیق او بر دل و جانش اشاره می‌کند و در نهایت، شوق به موسیقی و هنر را نیز به عنوان وسیله‌ای برای ابراز احساساتش مطرح می‌کند. این شعر نشان‌دهنده شدت عشق و دلتنگی شاعر است که نمی‌تواند از یاد محبوبش دل بکند.
مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندمبه قول پند گویان دیده از دیدار بربندم
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم از دیدن محبوبم چشم بپوشم، در حالی که سخن دیگران میگویند باید از دیدار او اجتناب کنم؟
برفت از دست من سررشته تسبیح کو تاریز زلف تار تار یار تا زنار بربندم
هوش مصنوعی: از دستم رشتۀ تسبیح افتاد، چون موی سیاه یار به هم پیچیده است؛ تا بتوانم آن زنار را ببندم.
نیارم شرح غمهای دل از پهلو برون دادناگر پهلوی هم صد نی چو موسیقار بربندم
هوش مصنوعی: نمیتوانم درد دلهایم را به زبان بیاورم، اگر بخواهم به مانند یک نوازنده، با صد نی، آنها را به تصویر کشم.
چو دستم کوته است از دامن آن گل چه حاصل زاناگر صددسته گل بر یادش از گلزار بربندم
هوش مصنوعی: اگر دستم به دامن آن گل نرسد، چه سود دارد که اگر صد دسته گل هم به یادش از باغ بچینم؟
ز هجران سینه ام بشکافت کو پیکانی از تیرشکزان مرهم شکاف سینه افگار بربندم
هوش مصنوعی: از جدایی دل من به شدت آزار میبیند، انگار تیر کینهای به قلبم نشسته و تنها با مرهمی از محبت میتوانم این زخم را التیام بخشم.
نفس برنایدم بی ناله زار از درون هرگزبمیرم گر دهان از ناله های زار بربندم
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوانم بدون ناله و فریاد از درون خود زندگی را پایان دهم، حتی اگر دهانم را از ناله و زاری ببندم.
مرا شد نکته باریک از خیال آن میان جامیمغنی کو که بر عود سخن این تار بربندم
هوش مصنوعی: در خیال من، تصویری دقیق و زیبا شکل گرفته است. در دل این تصویر، به دنبال کسی هستم که با صدای دلنشینش، بتواند بر ساز من بنوازد و من هم با کلماتم، آن را زیباتر کنم.