شمارهٔ ۳۸۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره دلتنگی و عشق عمیق یک عاشق به معشوقش است. شاعر به شدت از دوری معشوق ناراحت است و می‌گوید که زندگی برایش سخت و طاقت‌فرسا شده است. او احساس می‌کند که دلش فقط به عشق معشوقش پر است و از محبت او به دیگران احساس حسرت می‌کند. همچنین، او از غم و دردی که معشوق بر او تحمیل کرده سخن می‌گوید و به شدت به آرزوی ارتباط دوباره با او ابراز تمایل می‌کند. در نهایت، او از سنگینی بار اندوهی که بر دوشش است صحبت کرده و از دست دادن امید به ملاقات معشوق را ناگوار می‌داند.
بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر منبه پایت تا کشم جان را گذر دامن‌کشان بر من
هوش مصنوعی: بیا ای محبوب، زیرا از دوری تو دنیا بر من تنگ و سخت شده است. به پای تو بیایم تا جان خود را فدای تو کنم، در حالی که دامن تو را میگیرم و به سوی تو میروم.
دلی دارم من از مهر تو پر وز دیگران خالیچه باشی مهربان بر دیگران نامهربان بر من
هوش مصنوعی: من دل پرمحبت و پر از احساسات تو دارم و از عشق تو سرشارم، اما نسبت به دیگران خالی است. تو اگر به دیگران مهربانی میکنی، چرا باید نسبت به من بیمحابا و نامهربان باشی؟
چه باک ار کوه‌های غم نهادی بهر من بر همکه منتهاست از تو از زمین تا آسمان بر من
هوش مصنوعی: چه اهمیتی دارد اگر کوه‌های غم را بر سر من بریزی؟ زیرا بالاخره، فاصله من از تو، از زمین تا آسمان است.
چو از خونم شود گل آستانت در زمین غلتمکه گردد خلعت رحمت گل آن آستان بر من
هوش مصنوعی: وقتی که خون من به گل در آستان تو تبدیل شود، من بر زمین غلط میزنم تا اینکه رحمت تو مانند گلی در آن آستان بر من نازل شود.
فتد بر رشته جانم گره از لعل خاموشتمعاذالله از آن روزی که نگشایی زبان بر من
هوش مصنوعی: نمیگذارم که از وجود زیبا و خاموش تو دل بکنم، ای کاش هرگز زبانت به سخن گفتن با من باز نشود.
تنم سر تا قدم پر شد ز پیکان‌های تو زان سانکه همچون کوه آهن کارگر ناید سنان بر من
هوش مصنوعی: تمام وجودم از تیرهای عشقت پر شده است، به گونهای که هیچ نیرویی نمیتواند بر من غلبه کند.
سبکبارم مخواه از کوه اندوه بتان جامیکه می‌آید خیال این سبکباری گران بر من
هوش مصنوعی: من از بار سنگین اندوه به دورم و نمیخواهم که به زحمت بیفتم. تصور شادی و سبکی برایم سنگین و دشوار است و این احساس بر من فشار میآورد.