شمارهٔ ۳۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک عاشق پرداخته است. شاعر در آن به کشمکش‌ها و دردهای عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش نیز احترام می‌گذارد. او از خنده و شادی معشوق می‌گوید که به زعم او، در باطن تلخی و درد وجود دارد. شاعر دلتنگی و رنج خود را از جدایی و بی‌محلی معشوق بروز می‌دهد و با استفاده از تمثیل‌ها و تشبیهات زیبا، عواطفش را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که زندگی‌اش تحت تأثیر عشق قرار دارد و نمی‌تواند از آن فرار کند.
مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است ایننه خنده قفل گشادن ز حقه گهر است این
هوش مصنوعی: نخواه از دهان خود بگویی که خندهات شبیه شکر است، زیرا این خنده نتیجهی باز کردن دلی از قفلهای راز است.
مده فریب که رست از رخم به باغ تو گلهابه خار هر مژه ام بسته پاره جگر است این
هوش مصنوعی: نزن فریب که از چهرهام به باغ تو گلها میریزند، هر اشک من مثل خار است و درد دل و پارهای از جانم را نشان می‌دهد.
تنم چو موی شد و موی حلقه کاش درآریمرا به گرد میانت که حلقه کمر است این
هوش مصنوعی: بدن من به اندازهای ضعیف و نازک شده که مانند موی نازکی به نظر میرسم. ای کاش تو مرا در آغوش بگیری، چون گردنبند یا حلقهای دور کمرت، که به زیبایی و نزدیکی ما اشاره دارد.
خوش آنکه چون ز سرم دردمند شد کف پایتزدی به پای سرم را که روچه درد سر است این
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که وقتی من درد میکشیدم، با پاهایش بر سرم کوبید تا مرا از این درد رهایی بخشد، زیرا درد من به نوعی به درد سر من مربوط میشود.
چو در هوای تو رقصم هزار نشتر محنتبه زیر پای بکوبم که سبزه های تر است این
هوش مصنوعی: وقتی در خیال تو میرقصم، هزار درد و رنج را زیر پا میکوبم، زیرا اینجا سبزههای تازهای وجود دارد.
مرا نماند دگر تاب آنکه هرکه ببینمبه رهگذار تو گویند عاشق دگر است این
هوش مصنوعی: دیگر برای من طاقت دیدن افرادی که در راه تو هستند و به عشق دیگران اشاره میکنند، باقی نمانده است.
زنم نفیر چو آیی ز در برون و نگویینفیر جامی درمانده یا صریر دراست این
هوش مصنوعی: وقتی تو از در بیرون میآیی، صدای نالهام به گوش می‌رسد و نمیگویی که آیا این صدا بیانگر ناتوانی من است یا نشانهای از فراخدستی در زندگیام است.