شمارهٔ ۴۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف فضایی دلنشین و عاشقانه می‌پردازد که در آن گل‌ها و لاله‌ها نماد زیبایی و عشق هستند. شاعر به ساقی اشاره می‌کند که خود نماد عشق است و به کلماتی مانند افسردگی و غم نیز اشاره دارد. در ادامه، شاعر به سختی‌ها و غم‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق و می‌گساری یکی است. همچنین در نهایت درخواست می‌کند تا به او بوسه‌ای بدهند تا از غصه‌ها رهایی یابد و به یادآوری می‌پردازد که الهام شعرش از لطف و مدد الهی است.
هست انجمن ما چمنی پر گل و لالهگل عارض ساقیست دراو لاله پیاله
هوش مصنوعی: انجمن ما مانند یک باغ پر از گل و لاله است؛ در میان این زیباییها، ساقی به مانند لالهای در پیاله حضور دارد.
افسرده چو ژاله ست نگهدار خدایااز ساحت این تازه چمن آفت ژاله
هوش مصنوعی: خدایا، این چمن تازه که مانند دانههای ژاله افسرده به نظر میرسد، را از آسیب جلوگیری کن.
باشد سخن عشق یکی لیک گرفتهعارف ز دل صافی و واعظ ز رساله
هوش مصنوعی: سخن عشق یکی است، اما عارف از دل پاک خودش صحبت می‌کند و واعظ از مطالب نوشته شده در کتابها.
می ده که گره شد به دلم غصه ایامآب است دوا چون به گلو ماند نواله
هوش مصنوعی: درد و غم زندگی مانند آب است که در گلوی انسان مثل لقمهای میماند و نمیتواند پایین برود. بنابراین، نوشیدنی یا چارهای که بتواند این مشکل را حل کند، ضروری است.
خطی که مرا می رسد از دولت عشقترنج همه روز است و بلای همه ساله
هوش مصنوعی: محبت تو برای من همیشه با درد و رنج همراه است و این حال و روز من را در تمام سال تحتالشعاع قرار داده است.
گر ناخوشی از دادن یک بوسه به جانیپیش آر لبت تا کنم این بیع اقاله
هوش مصنوعی: اگر از دادن یک بوسه به کسی احساس ناخوشی میکنی، لبهایت را به جلو بیاور تا این معامله را باطل کنم.
جامی مطلب جودت شعر از مدد فکرکین کار به امداد الهیست حواله
هوش مصنوعی: خداوند باعث و بانی الهام و ایجاد زیبایی در شعر است و این هنر نتیجة کمک و حمایت الهی میباشد.