شمارهٔ ۴۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد هجران می‌پردازد. شاعر از عشق و دلتنگی خود می‌گوید و به چشمان معشوق اشاره دارد که مانند باران، اشک‌هایش ریخته و او را به حالت غم‌انگیزی دچار کرده است. او به دوری و تنهایی‌اش در باغی می‌پردازد که بی‌معشوقش دیگر زیبایی ندارد. شاعر از جان و دلش سخن می‌گوید و می‌خواهد تا معشوق به او گوش دهد و از احوالش باخبر شود. او به یاد معشوق افتاده و می‌خواهد که این عشق و دلتنگی را به او بگوید. در نهایت، شاعر به تفاوت عشق در سنین مختلف اشاره کرده و می‌گوید که عشق واقعی فراتر از سن و سال است.
ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنبالهکنون افتد به جان خون دلم پرکاله پرکاله
هوش مصنوعی: از چشمانم به اندازهای اشک ریخته که حالا خون دلم به جانم رسیده است و مانند یک باران غم، بر من میبارد.
چه خیزد بی تو از گشت چمن چون ساقی دورمدهد در بزم گل خون جگر از ساغر لاله
هوش مصنوعی: بدون تو چمن به چه درد میخورد، وقتی که ساقی در بزم گل مرا دور میکند و از ساغر لاله خون جگر مینوشم؟
به هر باغی که سوزم بی تو از ژاله چه باک آنجاکه چون باران گدازد زآه گرمم در هوا ژاله
هوش مصنوعی: هرجا که بروم و دلتنگیام را با سوز دل تجربه کنم، نگران باران و ریزش اشکهایم نیستم. زیرا در جایی که دلتنگی و آههای گرم من مانند باران به زمین میریزد، آنجا دیگر برایم اهمیت چندانی ندارد.
چو جان جا در دلم داری هم آنجا گوش کن جاناکه من از ضعف نتوانم که از دل برکشم ناله
هوش مصنوعی: ای کسی که در دلم جا داری، گوش کن که من از شدت ضعف، نمیتوانم نالهام را از دل بیرون بکشم.
لبت را نسیم جانی وام دادم تا پس از مردنبیا جانا که از هجران رسید آن وام را حاله
هوش مصنوعی: با نسیم جانی، بوسهای از لبت به یاد تو گذاشتم تا وقتی که بعد از مرگم، به من برگردی. زیرا از دوری تو، آن یادگار به من رسیده است.
حوالت کن به من چون در مزاجت گرمی آرد میکه داغ تب به جانم به که بر لبهات تبخاله
هوش مصنوعی: من میخواهم تو را به من بسپاری، چون اگر در وجودت حرارتی باشد، بهتر است که گرمای تب به جانم بیفتد تا این که بر لبهای تو حبابی از گرما شکل بگیرد.
به خوبان روی کن جامی که درس عشق به داندجوان چارده ساله ز پیر چارصد ساله
هوش مصنوعی: به انسانهای خوب و زرنگ مراجعه کن و از آنها یاد بگیر، چون جوان چهارده ساله میتواند درس عشق را بهتر از پیر چهارصد ساله بدانند.